Η Θεωρια του τιποτα - volume 3 - Η ολοκληρωση

Μετα την μεγαλη εισαγωγη (βλεπε προηγουμενο post "Η Θεωρια του τιποτα - volume 2&1/2") θα περασω στο κυριος πιατο (παπαρδελες με σαλτσα γκραν γκινιολ), για να προσφερω επιτελους στους αναγνωστες μου την καθαρση(σιγα μεγαλε συγγραφεα).

Τοσα χρονια παραμενω σιωπιλος παρατηρητης της κοινωνιας και των εξελιξεων της, αν καποιος μπορει να θεωρησει οτι η κοινωνια μας εξελισεται...αλλα τωρα πια αποφασισα να μιλησω. Προσωπικα, παντα ειχα στο πισω μερος της δεξιας μου κεραιας την εννοια εξελιξη ως κατι το θετικο. Και ετσι θα επρεπε να ειναι. Τελικα, εφτασα στο λυπηρο συμπερασμα, οτι η εξελιξη δεν ειναι απαραιτητα θετικη, αλλα σημαινει απλως την διαφοροποιηση, την αλλαγη...

Με αφορμη το προ ημερων θλιβερο γεγονος της απωλειας ζωης ενος φιλαθλου - οπαδου, θα ηθελα να παρουσιασω το τελικο μου συμπερασμα οσον αφορα την θεωρια που εχω παρουσιασει.

Αν και προσπαθησα να αποδειξω την μηδενικη υπαρξη του κοσμου, και κατα προεκταση της πραγματικοτητας που ο καθενας μας αντιλαμβανεται, κατεληξα οτι και μαθηματικα, ο κοσμος μας υπαρχει. Εστω και αν η πιθανοτητα μοιαζει να ειναι μηδενικη, ειναι τελικα υπαρκτη. Εξαλλου, μαθηματικα αυτο που ειναι μηδεν ειναι το οριο αυτης της πιθανοτητας και οχι η πιθανοτητα η ιδια. Και ως γνωστον, ενα οριο μπορει να τινει στο μηδεν αλλα ποτε δεν το αγγιζει.

Συνεπως φιλοι μου υπαρχουμε... και μαλιστα ειμαστε και πολυ τυχεροι που υπαρχουμε(ή μαλλον ετσι θα επρεπε να ειναι). Ειναι ομως η υπαρξη μας τυχαια? Φιλοσοφικα ερωτηματα του τυπου, πως δημιουργηθηκαμε? αν υπαρχει κατι ανωτερο απο μας? και αλλα τετοια, ποτε δεν με απασχολησαν σε βαθος. Εξαλλου τι νοημα εχουν ολα αυτα οταν καλα καλα οι ανθρωποι δεν μπορουν να βρουν τον χαμενο τους εαυτο... απο τοτε που καποιος μαλακας αντρας δαγκωσε ενα μηλο. Τι και αν υπαρχει κατι ανωτερο απο μας... Εστω και ετσι να ειναι τα πραγματα.. εμεις ζουμε σε αυτον τον κοσμο και οχι αυτο. Εμεις ειμαστε οι τελικοι αποδεκτες των πραξεων μας και κανεις αλλος.

Και ομως σαν ανθρωποι δεν εχουμε συνηδειτοποιησει τη τεραστια τυχη μας. Αντιθετως, θεωρουμε την υπαρξη μας βεβαιη πιθανοτητα και την κοινωνια μας αμελητεα. Αλλιως δεν εξηγειται η καθημερινη συμπεριφορα μας. Εγω προσωπικα δεν μπορω να δεχθω (αν και μπορω να καταλαβω) την συμπεριφορα - νοοτροπια αυτων των ανθρωπων που καβαλησαν απο εναν Donald Duck ο καθενας, αρματοθηκαν και τραβηξαν να πολεμησουν υπο τα πρασινα, τα κοκκινα και αλλα χρωματιστα λαβαρα. Το μονο που εχω να δηλωσω περα απο το οτι με παιρνουν τα κλαμματα, ειναι ΣΚΟΤΑΔΙΑ.

ΝΑΙ ΡΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΚΟΤΑΔΙΑ...

Θεωρω ματαιο να αναφερθω σε αλλα παραδειγματα και γεγονοτα που εχουν λαβει μερος στην καθημερινοτητα μας, καθως ειναι απειρα. Η ιστορια εξαλλου ειναι γεματη απο τετοια. Το μονο ομως που θελω να πω ειναι πως σαν ειδος κατασπαταλαμε αυτο το δωρο που εχουμε στα χερια μας σε πραξεις απολυτα κενες. Και οσο και αν εθελοτυφλουμαι ή το παιζουμαι χαλαροι και ανετοι, αυτη ειναι η πραγματικοτητα. Ευτυχως ομως υπαρχουν ακομη τα λεγομενα τελευταια οχηρα.

Πριν ομως ο καθενας μας βγει προς αναζητηση τους, καλο θα ηταν να ξεκινησουμε απο κατι απλο. Και δεν υπαρχει τιποτε πιο απλο απο το σεβασμο προς την ιδια μας τη προσωπικοτητα, τον ιδιο μας τον εαυτο, γιατι εμεις ειμαστε οι τελικοι αποδεκτες των πεπραγμενων μας.

Ο στοχος σιγουρα ειναι η μεταμορφωση του καθενος απο εμας σε gestallarbeiter, αλλα ο δρομος προς την ολοκληρωση ειναι σιγουρα μακρυς, και σιγουρα περναει απο το αρχικο σταδιο του αυτοσεβασμου...

Αντε λοιπον, τι περιμενετε... ξεκινηστε... γιατι ο Chack Norris καραδοκει.

Η Θεωρια του τιποτα - volume 2&1/2

Τελικα οσο και να προσπαθω να ξεφυγω απο την κατασταση συνεχης πνευματικης εξελιξης δεν μπορω να τα καταφερω.

Τωρα βεβαια καποιος θα μου ελεγε "ξεκινας ρε φιλε ενα κειμενο με συμπερασμα?"... Και βεβαια αυτο κανω. Δεν ειναι τυχαιο εξαλλου οτι το ιδιο εκανε και ο μεγαλος πνευματικος Πεκερεπεκερε Μπονο στο προσφατο βιβλιο του με τον τιτλο "Ο Τσεκερε Τσαν Τσου Τσιμπλερ μυγα ειναι μπροστα μου", το οποιο αναφερεται οπως ειναι φανερο στην επικρατηση του καπιταλισμου επι του κομμουνισμου στα τελη της προηγουμενης χιλιετιας.

Βεβαια δεν ξερω αν ο Πεκερεπεκερε θα ζησει αρκετα χρονια ακομα ωστε να δει την εξελιξη του κινεζικου γιγαντα (εξου και το Τσεκερε Τσαν Τσου), ωστε να καταληξει σε συμπερασμα σχετικο με την επαληθευση της θεωριας του.

Επανερχομαι ομως στο αρχικο μου θεμα. Οπως φαινεται και στις ακολουθες φωτο, οι δυο φιλοι που με συνοδευσαν στην Μαδαγασκαρη εχουν αραξει και απολαμβανουν τον ηλιο (ο ενας, γιατι ο αλλος καθεται στην σκια) και γενικως την σαπιλα τον διακοπων μας.

Εγω ομως απο την αλλη και ενω απολαμβανω το γνωστο αγαπημενο μου κοκτεϊλ "Teza" (παντα την ακουω με κανα 2 ποτηρακια), πεφτω πανω σε ενα παλιο γνωριμο.

Το παλικαρι, ονοματει Δημητρης Μαρογλου (ωριμος αντρας πια), ετσι θα ηθελε να πιστευει ο παλιο ξεφτιλας... αφου με χαιρετισε και μοιραστηκε μαζι μου τις εξελιξεις των τελευταιων 20 χρονων της ζωης του, εντος 5 λεπτων, μου ειπε οτι θα ηθελε να ακουσει την κρητικη μου πανω σε ενα κειμενο στο οποιο ειχε συνεισφερει. Παραθετω το κομματι

"Ποιές πρέπει να είναι οι βασικές προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης;" (Απρίλιος - Ιούνιος 2000)

Στα κείμενα διατηρείται η ορθογραφία και η στίξη σας

"Πρώτη κατεύθυνση ειναι να εξασφαλίσει όσον το δυνατόν περισσότερους πόρους. Αυτό σημαίνει οτι πρέπει να συνεχίσει την οικονομική ανάπτυξη (άλλωστε έτσι προκύπτουν νέες θέσεις εργασίας), και να συνεχίσει την πολιτική προσέγγισης με την Τουρκία ώστε να εξοικονομηθούν μακροπρόθεσμα πόροι από την μείωση των εξοπλισμών. Αυτοί οι πόροι με την σειρά τους πρέπει να κατευθυνθούν: 1. Σε υποδομές (Δημ.Εργα) 2. Σε εκσυγχρονισμό-οργάνωση του κρατικού μηχανισμού 3. Στην παιδεία 4. Στη στεγανοποίηση των συνόρων και το έλεγχο των μεταναστών 5. Στήριξη των οικονομικά ασθενεστέρων 6. Βελτίωση υπηρεσιών υγείας" Δημητρης Μαρόγλου (Αθήνα) http://www.bbc.co.uk/greek/answer5.shtml

Καλα ο τυπος δεν παιζεται σου λεω... τρελος ποζερας. Μου ειπε μαλιστα και την ηλεκτρονικη διευθυνση για να το μελετησω επισταμενα το ζητημα.

Ασε ρε καραγκιοζη μου ηρθε να του πω μετα απο 20 χρονια που εχω να σε δω αυτο εχεις να μου πεις. Ομως, αφου χαμογελασα και εξησα απαλα το μουσι μου, και καλα οτι σκεφτομαι αυτα που γραφει, του ειπα οτι εχει δικιο, του εταξα μαλιστα οτι θα το εξετασω το κειμενο με μεγαλυτερη ηρεμια οταν επιστρεψω...

Τωρα θα πρεπει να καταληξω βεβαια καπου σχετικα με το εισαγωγικο μου συμπερασμα...παρολαυτα θα σας αφησω να κανετε λιγη υπομονη ακομη φιλοι μου μεχρι το επομενο μου post... ηδη σας εχω γεμισει πληροφοριες και οπως λεει και μια "mature" προσωπικοτητα, τα κειμενα αυτου του τυπου δεν θα πρεπει να βομβαρδιζουν με πληροφοριες και συμπικνωμενα νοηματα το κοινο τους, για να ειναι αρεστα..

Υποσχομαι λοιπον να επανελθω συντομως, για να παραθεσω την καταληξη μου, αφου ομως πρωτα συμβουλευτω και τον μεγαλο δασκαλο Σωκρατη στην καθιερωμενη εβδομαδιαια μας τηλεφωνικη συνομιλια (Πεμπτη σημερα).

Υπομονη λοιπον...

Φιλια απο την μαγευτικη Μαδαγασκαρη

Αγαπημενοι μου φιλοι σας στελνω 2 φωτο και ολη μου την σκεψη απο το ταξιδι μου στην Μαδαγασκαρη... Στην 1η παιρνετε μια γευση απο το πώς ειναι το ταξιδι με το πλοιο της ερημου. Sorry που ειναι μακρυνη και δεν με διακρινετε καθαρα... αλλα ο βεδουινος που τραβουσε δεν ηξερε, ειδα και επαθα να του δειξω πω @#%$τα βγαζουν φωτογραφιες... σιγα μην ειχα την υπομονη να του δειξω και το ζουμ.

Στην 2η ειναι κατι φιλαρακια που γνωρισα ενα πρωινο στην παραλια...

πολλα φιλια, μου λειπεται ολοι... αλλα δεν σας ξεχνω!!

Θεωρια του Τιποτα - Volume 2-

Εγω, η Μπανανα, η Θεωρια της υπαρξης, η Μαδαγασκαρη και το Πλοιο της ερημου

Ο ζωντανός θρύλος των blogs επιστρέφει με μια δυναμική (826352,12), σε μια προσπάθεια να παρουσιάσει την ολοκλήρωση της θεώρησης του (σε εκλαϊκευμένη μορφή)...

Εγώ ο κατσαρίδας, μετά από μια απουσία ημερών-μηνων από τα blogs και τα γενικότερα δρώμενα - κάπως πρέπει να βγάλουμε και το ψωμί μας βρε αδερφέ - επιστρέφω για να τεκμηριώσω την μεγαλειώδη θεωρία μου. Μετά από χρόνιες συσκέψεις μετά του εαυτού μού, αλλά και με άλλες προσωπικότητες του χώρου, και αφού επιτέλους ολοκλήρωσα την περιοδία μου (που κατεληξε σε παροδια) στην Πρωσικη Ζουαζιλανδη και στα περιξ, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η μπανάνα τρώγεται καλύτερα χωρίς την φλούδα...

Για να δείτε λοιπόν πόσο δύσκολο είναι να αναρριχηθείς στην κλίμακα της διαλογικής επεξεργασίας, αρκεί το προηγούμενο παράδειγμα... Αλλά μην βιάζεστε να κρίνετε αυτό το κείμενο (γιατί ξερώ ότι από μέσα σας αναρωτιέστε τι μαλακι.. θα πει πάλι αυτός ο κατσαρίδας).

Η θεωριά αυτή λοιπόν, είναι ανάλογης σημαντικότητας, με την θεωρία για το συμπάν για το οποίο από την εποχή του Γαλιλαίου ακόμα (αν θυμάμαι καλά το είχαμε συζητήσει και τότε σε ένα τετ-α-τετ... με τον Γαλιλαίο ντε!!) πολύ υποστήριζαν ότι συνεχώς διαστέλλεται... Το ίδιο λοιπόν συμβαίνει και στην περίπτωση μας. Παρολαυτα, το μονό βέβαιο είναι ότι μέσα στα χρονιά κατέληξα σε ένα σημαντικό συμπέρασμα... Η πραγματικότητα την οποία αντιλαμβανόμαστε δεν υπάρχει... ο κόσμος μας δεν υπάρχει! εμείς δεν είμαστε πραγματικοί!

Ναι ναι, όπως ακούτε (ή μάλλον διαβάζετε) φίλοι μου! Τώρα θα μου πείτε, ''ναι ρε φίλε, μπορείς να εκφράζεις ότι μαλάκια θες, its ok'' και απλώς να μην δώσετε σημασία σε αυτά που λέω. ΟΧΙ όμως αγαπητοί, εγώ πάντοτε μιλάω με ντοκουμέντα και για αυτό θα προβώ σε μια ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ, μάλιστα καλά διαβάσατε ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ γράφω, απόδειξη των όσων ισχυρίζομαι.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά και απλά... Πιθανότητες, λοιπόν. Αυτό είναι το βασικό εργαλείο που θα χρησιμοποιήσω. Σκεφτείτε την πιθανότητα ύπαρξης του εαυτού σας. Το Ρ(ύπαρξης του ΕΓΩ)- ας το ορίσουμε για ευκολία και συντομία Ρ(ΕΓΩ)- αυτό λοιπόν ισούται με μηδέν.

ΑΠΟΔΕΙΞΗ:
Τα σπερματοζωάρια τα οποία ξαμόλησε ο πατέρας σας, λίγο πριν από την σύλληψη σας ήταν, αν δεν απατώμαι, δισεκατομμύρια. Όμως, μόνο ένα τα κατάφερε… εκτός αν έχετε δίδυμο αδερφό-ή. Άρα η πιθανότητα αυτή αγγίζει το μηδέν αφού είναι 1/1000000000 (στο περίπου, ε δεν ήμουν και μέσα για να ξέρω σίγουρα). Το ίδιο συμβαίνει και με την πιθανότητα σύλληψης των γονιών σας, καθώς και όλων των προγόνων σας. Συνεπώς αυτό το 1/1000000000 γίνεται 1/1000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000… στα βάθη των αιώνων και φτάνει πολύ κοντά στο μηδέν (σε αηδιαστικό σημείο, πρέπει να πω).

Με απλά μαθηματικά λοιπόν η Ρ(ΕΓΩ)= 1/1000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000… =0, ή για οσους ειναι γνώστες και ακριβολόγοι Ρ(ΕΓΩ)= 0,000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000001
Τινει δηλαδή στο 0, για να μην πω το αγγιζει.!!

Αν τώρα βάλουμε και συνυπολογίσουμε όλες τις Ρ(ΕΓΩ) των τρισεκατομμυριων ανθρωπων αυτού του κόσμου, τότε καταλαβαίνετε γιατί απειροελαχιστο νουμερο μιλάμε.

Απο δω και στο εξης δεν θα χρησιμοποιήσω τονους γιατι βαριέμαι (και πολλους εβαλα...)

Βαση πιθανοτητων λοιπον, ο κοσμος αυτος που βιωνουμε καθημερινα δεν υπαρχει.
Σε αυτο το σημειο ομως, δημιουργείται ενα οξυμορο ζητημα. Και ο κοσμος που βιωνουμε τι ειναι?

Αυτο ειναι ενα αλλο φιλοσοφικο ερωτημα στο οποιο θα αναφερθω σε αλλο χοροχρονικο διαστημα, μετα απο την καθιερωμενη τηλεφωνικη μου συνομιλια με τον Σωκρατη (Πεμπτη σημερα) και υστερα απο το προγραμματισμενο, εδω και τριαντα χρονια (οχι χρονια οπως τα μετραμε στην γη, αλλά στον Δια), ταξιδι μου στην Μαδαγασκαρη με το πλοιο της ερημου..

BRAVO

Εισαι μεγαλος!

Εισαι ο καλυτερος!

Πεστα, Πεστα, Πεεεεεεστα λοιπον!

Μας εχουν πριξει τα @&*@ρια!!!

Εισαι ΘΕΟΣ...

Ενα μεγαλο μπραβο απο τα βαθη της καρδιας μου

BRAVO PAPARISIEN

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ “TIΠOTA” - Vol.1 -

Πριν κάνω εισαγωγή στις σκέψεις που θα ακολουθήσουν, πρέπει να ομολογήσω ότι προχθές (υπάρχει κάποιο χοροχρονικό κενό ανάμεσα στην ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο και στην ώρα που θα το δειίτε για πρώτη φορά ανεβασμένο στο blog), Πέμπτη γαρ, γύρω στις 18:33 χτύπησε το τηλέφωνο μου. Ο ήχος όμως δεν ήταν ο συνηθισμένος μονότονος ήχος της συσκευής (ντρίιιν, ντρίιιν), αλλά κάπως διαφορετικός, με μια πιο φιλοσοφική διάθεση, μπορώ να πω. Το ένστικτο μου με προϊδέασε για το τι μέλει γενέσθαι, και δεν με πρόδωσε, καθώς στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο Σωκράτης.

Αν και δεν το συνηθίζω, αυτή τη φορά αποφάσισα να κοινοποιήσω τα λεχθέντα. Το πνεύμα της ζύμωσης αυτή τη φορά κινήθηκε γύρω απο την θεωρία του “τίποτα”. Την εποχή που νέος ακόμα περιπλανιόμουν στις αμερικάνικες οροσειρές, από τα Απαλάχια ως τις Άνδεις, ξεκίνησε και η μύηση μου στην γενικότερη φιλοσοφία του “τίποτα”. Τότε τα επίπεδα της διαλογικής μου επεξεργασίας ήταν ακόμα χαμηλά (μόλις 2.645) και όπως γίνεται κατανοητό ήμουν ακόμη ένας ασήμαντος νέος που τριγυρνούσε έχοντας τυχοδιωκτικές τάσεις και όρεξη να κατακτήσω το άγνωστο και την γνώση.

Η συμπαντική όμως συνωμοσία με έριξε στο διάβα ένος γέροντα (δεν θα αναφέρω περισσότερα για το άτομο αυτό), ο οποίος με πήρε από το χέρι και με εισήγαγε σε έναν άλλο φιλοσοφικό κόσμο. Από τότε μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν η εξέλιξη μου υπήρξε μεγαλιώδης. Συναναστράφικα με πολλούς guru του είδους και συμμετείχα σε αναλύσεις και ζημώσεις της γενικότερης αυτής φιλοσοφίας, φτάνοντας σε υψηλό πλέον επίπεδο διαλογικής ανάλυσης, το οποίο συνεχώς - πρέπει να ομολογήσω - αναπτύσσεται και εξελίσεται.

Καθώς λοιπόν και η προηγούμενη Πέμπτη ήταν επετειακή ημέρα (έχουν περάσει ακριβώς χ2 χρόνια από την πρώτη μου επαφή με την θεωρία), ο συνομιλητής μου ανέφερε το γνωστό ζήτημα διαφωνίας μας. Εξάλλου εκείνος πάντα υποστηρίζει πως οι συζητήσεις θα πρέπει να εμπεριέχουν πάντοτε το στοιχείο της φιλοσοφίας και, ως κοινωνός της μαιευτικής μεθόδου, πιστεύει πως μέσα από τον λόγο και τον διάλογο καλό θα ήταν να ξυπνάμε τα νωχελικά και τεμπέλικα μυαλά των γύρω μας.

Από την άλλη εγώ (γνωστό και αναγνωρισμένο κουρέλι) διαφωνώ με την θέση αυτή, πάντα με μια σκεπτικιστική αφαιρετικότητα, πιστεύωντας ακράδαντα ότι μόνο η θεωρία του “τίποτα” αποτελεί αντίδοτο σε αυτό το κοινωνικό φαινόμενο διαλογικής στειρότητας. Μια θεωρόα που ως βάση της εχει την εξαγωγή μηδενικού συμπεράσματος μέσα από την συζήτηση ή τη δήλωση, καθώς και την ικανότητα του να αναλύεις χωρίς να λες κατι με νόημα και ουσία.

Η ειδοποιώς διαφορά ανάμεσα στις δυο αυτές προσεγγίσεις είναι οι διαφορετικές εποχές και κουλτούρες. Ο Σωκράτης υπήρξε ενεργός σε μια εποχή όπου το πνεύμα και η φιλοσοφία άνθιζαν και τα μυαλά ήταν ανοιχτά σε προβληματισμούς. Σήμερα αντιθέτως η υποκουλτούρα και η μηδενική φιλοσοφική διάθεση υποβαθμίζουν σε άντι-mainstream κάθε τέτοια προσπάθεια. Συνεπώς, το κάθε κουρέλι - και ιδιαίτερα εγώ - οφείλει να δίνει μια εναλλακτική πρόταση σε όλο αυτό το κοινωνικό φαινόμενο σκεπτικιστικής ανυπαρξίας. Σε αυτό το σημείο είναι χρέος μου να αναφέρω πως ο Σωκράτης εμένει στην άποψη του και θεωρεί ότι ο τρόπος του θα μπορούσε να έχει εφαρμογή και αποτέλεσμα και στις σημερινές κοινωνίες. Για κακή του τύχη όμως, ο μοναδικός συνδετικός του κρίκος με την σύγχρονη εποχή - πέρα από τα γραπτά που αναφέρονται σε αυτόν - είμαι εγώ (και αυτό αποτελεί τιμή μου). Μη έχοντας καμιά διάθεση να προσπαθήσω να δημιουργήσω κάτι καλύτερο για αυτόν τον κόσμο, ούτε καν να προσπαθήσω να αφυπνίσω μερικούς – μερικούς, παραμένω πιστός κοινωνός της θεωρίας του “τίποτα”, χωρίς να έχω να πω κάτι με ουσία, και προτιμώντας συνειδητά να εκφράζω μονάχα κάποια αμπελοφιλοσοφία της στιγμής.

Ο Σωκράτης, βέβαια, συνεχίζει να επικοινωνεί μαζί μου και αρέσκεται ιδιαίτερα στους πνευματικούς διαξιφισμούς μας, προσπαθώντας να αλλάξει τις θεωρήσεις μου ή τουλάχιστον να με αφυπνίσει......


Κοινώς ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου....

Καστανάδες της γης, ενωθείτε!

Κανοντας την γνωστη και πλεον καθιερωμενη πρωινη μου βολτα στους δρομους της πιο υποψιασμενης περιοχης της Αθηνας, η οποια οριζεται απο το Συνταγμα ως τις απαρχες του Θησειου, επεσαν στο διαβα μου πανω απο 6 πλανοδιοι κασταναδες. Δεν χρειαζεται να αναφερω το συγκρυο που διαπερασε την ραχοκοκαλια μου, αντικριζοντας αυτους τους καθημερινους βιοπαλεστες, με τους οποιους πολλες φορες εχω ταυτιστει (μιλωντας παντα σε 3ο gestall). Επειδη ειμαι και επισημος πλεον υποστηρικτης της θεωριας των συμπτωσεων και εχω την τιμη να βρισκομαι στο 2ο επιπεδο συμπτωσιολογιας δεν θεωρησα τυχαιο αυτο το βιωμα...

Το φαινομενο αυτο περασε αυτοματα απο τα 632000 (και λιγα λες) επιπεδα διαλογικης μου αναλυσης και αποτελεσε βαση εμπνευσης για ενα remake ταινιας η οποια ειμαι σιγουρος οτι θα αποτελεσει σταθμο στο διαγαλαξιακο κινηματογραφο (καθως δεν υπαρχει ακομα το κεφαλαιο δια περαιτερω ανοιγματα).

Για να μην κουραζω, ταινια βαση θα αποτελεσει το ομωνυμο "H εκδικηση του γιγαντιαιου μουσακα", η οποια θα μετεξελιχθει (μπορει να γινει και σε φαση σικουελ) στην "εκδικηση του γιγαντιαιου καστανου". Οι κασταναδες τις περιοχης θα πεσουν θυματα ενος πανουργου προμηθευτη και θα εφοδιαστουν με ραδιενεργα καστανα, τα οποια εχουν ως απωτερο σκοπο να βοηθησουν το συγκεκριμενο ατομο που δεν στοχευει σε τιποτα αλλο παρα να κυριαρχησει στη γη (πολυ πρωτοτυπο, δεν νομιζετε? τι λεει το ατομο? τι κουλτουρα?).

Οι εν λογω κασταναδες, στην προσπαθεια τους να αντιμετωπισουν το χτυπημα της μοιρας, θα ενωσουν δυναμεις. Τα καστανα ομως εχουν αλλα σχεδια... Θα δημιουργησουν το απολυτο γιγαντιαιο ραδιενεργο καστανο και θα κινηθουν προς την τιμωρια ολων αυτων που για αιωνες τα εκμεταλλευονται...

χρειαζομαι feedback... εχω και αλλες προτασεις για το συγκεκριμενο... επισης, οσον αφορα το cast, δεν εχω καταληξει ακομα στον κασκαντερ που θα ντουμπλαρει το γιγαντιαιο καστανο στις extreme σκηνες.

ps: τονους βαριεμαι να βαλω.

ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΤΡΕΜΕΤΕ

Καταρχάς πρέπει να εκφράσω το τεράστιο αίσθημα ικανοποίσης και χαράς που μου δημιουργεί αυτή η ''μοναδική'' (και το τονίζω) προσπάθεια κατάκτησης του 13ου GESTALL. Θα ήθελα επιπροσθέτως να χαιρετίσω τα αξιολάτρευτα και άξια ΚΟΥΡΕΛΙΑ, μέρος των οποίων συναναστρέφομαι χρόνια τώρα, (με αφετηρία το πρωϊνό-μεσημέρι που μοιραστήκαμε, εισβάλοντας στο 2ο επίπεδο πνευματικής καλλιέργειας το Σεπτέμβριο του ''1929'').

Εν συνεχεία πρέπει να πω ότι δεν θα προδώσω κανένα, και θα παραμείνω πιστός υπηρέτης των ιδανικών μου, εξελίσσοντας παράλληλα τις έννοιες ''καραγκιοζιλίκι'' και ''ξεφτίλα''.

Ως γνήσιο κουρέλι κρίνω τα προλεγόμενα των υπολοίπων με μια αποστασιοποιημένη αφαιρετικότητα και δηλώνω ότι μόνος λόγος για τον οποίο αποφάσησα να λάβω μέρος σε αυτό το διαλογικό όργιο, στάθηκε ένα τηλεφώνημα που δέχτηκα από τον ΣΩΚΡΑΤΗ, το σούρουπο της περασμένης Πέμπτης (γιατί ως γνωστόν με το προαναφερθέντα επικοινωνούμε μόνο Πέμπτες και μόνο τηλεφωνικώς).

Σε αυτό το σημείο κρίνω περιττό να σας επικοινωνήσω τα θέματα συζήτησης που έλαβαν χώρα, άλλα επιφυλάσσομαι να το πράξω σε μελλόντικα χωροχρονικά spots.

Σε αυτό το σημείο βάζω μια άνω τελεία στην συμμετοχή μου, και κάνω ένα βήμα πίσω έτσι ώστε να ανασυνταχθώ και να αφήσω την καλλιτεχνική μου διάθεση να ανθοφορήσει, με σκοπό την αποθέωση του απότερου σκοπού αυτού του δημιουργήματος.

χαιρετίζω όλα τα κουρέλια και όλους όσους θα ήθελαν να εξελιχθούν σε τέτοια, αλλά ακόμα κρύβονται πίσω από μικρόκοσμους και στεγανά που τους έχουν επιβληθεί.