O' Glendora . . . I wanna see more of you!

Ανέκαθεν συχαινόμουν αυτήν την κακομοιριά που έχουν πια τα Πατήσια κι η Κυψέλη...άλλωστε τί δουλειά έχω εγώ τώρα Δευτέρα βράδυ σε μια γειτονιά με μπουρδέλα...Από το πρωί που το άκουσα στο ραδιόφωνο, είχα φτιαχτεί για τη βραδυνή μου περιπέτεια και είμουν σίγουρος ότι ο Αντώνης κι ο Κωστάκης το είχαν ήδη βάλει στα πλάνα τους..

Πάντα μια βιβλιοπαρουσίαση είναι ιδιαίτερα ελκυστική, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα βιβλίο αλλιώτικο από τα συνιθισμένα, γραμμένο μέσα από τη ζωή, από τα βιώματα ενός αληθινού ανθρώπου, ενός δασκάλου, που δεν είχε την τύχη να παρίσταται τούτη τη βραδιά. Δεν πειράζει όμως, γιατί όσοι ξέρουν να εκτιμούν, ακόμη και μια χούφτα αρρωστάκια, μπορούν να μετατρέψουν ένα συναυλιακό χώρο, σε χώρο γλυκών αναμνήσεων που να ψυχορραγεί όταν ο ψιλός ο κοντός και ο άλκης ανεβαίνουν ξανά στο σανίδι για ένα τελευταίο tribute στον μεγάλο ΝΝ.
Με ουίσκι στο χέρι, δύο φίλους καλούς, κόσμο πολυσυλλεκτικό και διάθεση στο θεό βλέπω μπροστά μου να ξετυλίγεται ένα κουβάρι συγκίνησης, με βαριές λέξεις, γλυκά σχόλια, ωραίες μουσικές και αισθαντικές απαγγελίες. Δέσιμο μουσικής και αφήγησης που δεν έχω ξαναδεί τόσο μεστό και ακέραιο. Στα highlight μου ήταν και το πιάνο του κυρ-Γιώργου, το τζαμάρισμα του αλκη, και τα κρουστά του Τουλιάτου. Μέσα σε ένα πανηγύρι εορτασμού για όλα όσα μας άφησε κληρονομιά ο ΝΝ, η Ρίτα που με έκανε να αισθανθώ κουρέλι, ακόμα κι όταν αυτή τραγούδαγε δίχως σταματημό.
Τρομερή τελικά η Λιοσίων, έκρυβε για μένα την πιο γλυκιά συμμορία του φετινού χειμώνια.
Κι όσο κι αν νταλαβερίζομαι με κουρέλια, αξίζει τον κόπο. Μαγκιά μου.

Hide & Seek

Ξαφνικά είμαι 9. Ακουμπάω στην ξύλινη κολώνα. Οι αγκώνες μου δεν απολαμβάνουν αυτή την στιφή αίσθηση και ήδη νιώθω τις σκλήθρες να πολιορκούν το δέρμα μου. Μια πρόκα ίσα ίσα που με αγγίζει πίσω από την παλάμη του δεξιού μου χεριού αλλά την αγνοώ. Πρέπει να μετρήσω. Με αργό ρυθμό που γίνεται προς όφελός μου ταχύτερος μετά τα πρώτα πενήντα μετράω το γνωστό και αγαπημένο μου πέντε-δέκα-δεκαπέντε-είκοσι-εικοσιπέντε κλπ. Στα δυακόσια θα σταματήσω. Ήδη ακούω τα βήματά τους.

Τους ακούω να τρέχουν. Προσποιούνται ότι πάνε προς το φούρνο αλλά μετά πάνε προς το στενάκι. Ακούω γελάκια και ψιθύρους. Τους απρόσεκτους, θα τους βρω σίγουρα. Μέχρι να φτάσω στα δυακόσια, ήδη έχω φανταστεί όλα τα πιθανά μέρη που μπορεί να έχουν κρυφτεί. Όλες οι αισθήσεις μου είναι στο μέγιστο. Νιώθω το απογευματινό αεράκι, η καλοκαιρινή υγρασία με αγκαλιάζει, μυρίζω τις ντοματιές της κυρίας Κατερίνας από το μπαξέ της, ακούω μουσική από το μπαλκόνι του κυρίου Κώστα αλλά είμαι συγκεντρωμένος στο παιχνίδι μου.
Ξέρω ότι μόλις τελειώσουμε, θα μου έχει φτιάξει η γιαγιά μου σαντουιτσάκι με ντομάτα και φέτα. Ανοίγω επιτέλους τα μάτια.

Ψάχνω μέσα στο σκοτάδι να βρώ το ρολόι μου. Μάταια. Ρίχνω τα τσιγάρα μου κάτω μαζί με τον αναπτήρα και αγγίζω το διακόπτη. Από τη λάθος πλευρά. Τεντώνομαι ακόμα λίγο και ανοίγω το πορτατίφ. Το φως αχνό. Πάλι δε βλέπω. Τρίβω τα μάτια μου και όλα γίνονται πιο καθαρά εκτός από το μυαλό μου. Βαρύ και οκνό το κεφάλι μου. Πιάνω το σεντόνι και το φέρνω μέχρι το λαιμό, διπλώνω τα γόνατα προς το μέρος μου και μπαίνω πάλι στο μαξιλάρι. Κλεινω τα μάτια μου στιγμιαία και τελικά τα ανοίγω οριστικά. Χασμουριέμαι δυνατά και δακρύζω ελαφρά. Ξυπνάω και τεντώνομαι χέρια-πόδια. Γυρίζω πλευρό και πέφτω πάνω της. Όχι πάλι ρε...Το πολύ ποτό με κάνει και ξεχνώ και τα πιο σημαντικά πράγματα. Εγω της είχα πει ότι δεν έπρεπε να πιούμε τόσο πολύ. Είχε να με δεί καιρό. Από τότε. Και εγώ χάρηκα που την είδα. Αλλά όταν αρχίσουν τα ποτά πάνω στη χαρά και το ένα φέρει το άλλο τότε δεν ξέρω αν πρέπει να ενθουσιάζομαι με το πρωινό θέαμα της επιπολαιότητάς μου. Σκέψεις που κάνω γρήγορα και αμέσως τις χάνω. Κοιτάζω λίγο ακόμα το ταβάνι. Πόσο αλλάζει ο κόσμος λέω. Τη μια είμαστε δύο χαζά πιτσιρίκια και την άλλη δύο αποφασισμένοι ενήλικες. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Τότε ξέραμε τι θέλαμε ενώ τώρα κάνουμε σαν παιδιά. Και τί το κακό έχει να μένεις πάντα παιδί... Μάλλον στα θέματα του έρωτα και των σχέσεων δεν πρέπει να κάνω βλακείες. Σταματάω να σκέφτομαι. Θέλω επειγόντως να γλυστρίσω κάτω από τα σεντόνια και να πιω μια γουλιά καφέ. Να ξυπνήσω, να νιώσω άνθρωπος. Την ξανακοιτάζω. Μα γιατί το έκανα, λέω και χώνω τη μούρη μου μες στις παλάμες μου. Κάθομαι στην άκρη του κρεβατιού και τώρα κοιτάζω το πατωμα. Τί θα γίνει μόλις ξυπνήσει και με δει και αντιληφθεί τί έχει συμβεί...Θα ντραπεί, θα θέλει να ανοίξει η γη να την καταπιεί. Και μένα μάλλον. Μήπως να βάλω το τζην μου, να ανοίξω την πόρτα και να χαθώ για πάντα. Έτσι δεν θα χρειαστεί να ξανακοιταχτούμε στα μάτια και να νιώσουμε αμήχανα. Πρέπει να γλυτώσω από αυτήν την κατάσταση. Με γρήγορες κινήσεις βάζω κάλτσες, τζην, παπούτσια, μπλούζα, κάνω μεγάλα βήματα στο χωλ και ανοίγω την πόρτα.

Φτού και βγαίνω. Κοιτάζω γύρω μου προσεκτικά. Στα πιο προφανή σημεία κρύβεται πάντα ο εχθρός. Εγώ τουλάχιστον έτσι κάνω και τους αιφνιδιάζω. Δεν είναι κανείς. Ούτε πίσω από το Μάντα του θείου μου. Πάω από εκεί που άκουσα τα βήματα. Λάθος, ήταν προσποίηση. Πηγαίνω προς το στενάκι. Προχωρά, προχωράω, η καρδιά μου πάει να σπάσει. Κοιτάζω με αγωνία πίσω μου μη μου βγουν ξαφνικά. Απομακρύνομαι λίγο ακόμα από την κολώνα. Από εδώ τους άκουσα, θα είναι στην αυλή της Ελένης. Ανοίγω την καγκελόπορτα με το σύρτη, έχει πολύ σκοτάδι και φοβαμαι να πάω πιο κάτω. Λέω να ξαναγυρίσω. Οχι, την πάτησα, από τη μεριά του φούρνου, όλοι μαζί τρέχουνε προς την κολώνα, φορτσάρω να τους φτάσω αλλά μάταια. Δεν προλαβαίνω και τη βλέπω τελευταία να φτάνει στην κολώνα.

Φτου ξελευτερία....

Κλεινω την πόρτα πίσω μου λαχανιασμένος. Είκοσι χρόνια μετά και ακόμα παίζω κρυφτό...

Unanistan

24 Μαρτίου 2007. Τα Τουρκικά στρατεύματα προελαύνουν μέχρι το Φάληρο. Εχουν καταλάβει τις ακτές από το Σούνιο και δώθε αυτό που δεν έχουν καταλάβει ακόμη όμως είναι ότι έχουν έρθει μόνοι τους ως εδώ και δεν θα αντέξουν για πολύ ακόμη. Ξεκίνησαν από τα βάθη της Ανατολής και αποτίναξαν με κόπο τον ελληνικό ζυγό αλλά μέχρι πού νομίζουν ότι θα φτάσουν, στον Κριό πάντως αποκλείεται, δεν είναι η χρονιά τους, στα παράθυρα κάνει κρύο πια και όλοι οι μαιντανοί μπήκαν στα κάτω ράφια του ψυγείου, εκεί που η ζέστη εχει φτάσει στους -11. Ο Κηφισός θα είναι το απόλυτο όριο για τους γκιαούρηδες.


Ο στρατηγός Terim έχει τεράστια εμπειρία σε διεθνείς αναμετρήσεις αλλά το στράτευμά του είναι ολιγάριθμο. Οι Έλληνες αμύνονται σθεναρά. Πάντα η άμυνά τους υπήρξε υπόδειγμα για φίλους και εχθρούς. Ούτε από ξηρά, ούτε από αέρα περνούσε ο αντίπαλος. Τώρα πια ήταν αποδυναμωμένοι και κουρασμένοι, ένα γερασμένο στράτευμα. Κάποτε έφτασαν μέχρι και πίσω από τις γραμμές του εχθρού, τους κατέκτησαν, σήκωσαν πολύ ψηλά τα λάβαρα και στόλισαν τα ελληνικά σπίτια με σημαίες και με τρόπαια. Μετά όμως με αλαζονικό τρόπο έχασαν τα κεκτημένα και οι Τούρκοι τους πέταξαν, και τους εσπρωξαν μέχρι την Αττική. Οι Γερμανικές δυνάμεις είναι πάντα στο πλευρό των Ελλήνων, αν και από την αριστερή πλευρά είναι φανερή η αδυναμία μας. Χάσαμε μια μάχη, ε δεν χάσαμε και τον πόλεμο λένε οι αρχηγοί μας. Είναι όμως εκνευρισμένοι, κλωτσάνε ό,τι βρουν μπροστά τους. Μα πώς αφήσαμε μια τέτοια νίκη να μας γλιστρήσει από τα χέρια... Όλα τα γυναικόπαιδα σφαγιαστηκαν και με κλαυθμούς και οδυρμούς έγινε δεκτή κι αυτή η ήττα. Τώρα οι δυνάμεις των Τούρκων θα προέλαυναν μέχρι το Σύνταγμα, αφού ο στόλος μας δεν τους αντιμετώπισε νικηφόρα στο Φάληρο. Ήταν λίγοι κι εμείς πολλοί. Αλλά αυτοί αξιόμαχοι κι εμεις δειλοί, ασύνδετοι στις γραμμές μας. Ο Θεόδωρος είχε αποχωρήσει πια, είχε κρεμάσει τα γιαταγάνια του, κουρασμένος πια. Έτσι έπρεπε να είχαν κάνει κι άλλοι. Αλλά ο Μαυροκορδάτος επέμενε να κάνει τις ραδιουργίες του και να παίζει τα παιχνίδια της εξωτερικής του πολιτικής ευνοώντας τον δολοπλόκο Metternich. Αυτός κάποτε μας βοήθησε και του χρωστάμε πολλά. Τώρα πια είναι θιασιώτης μιας τετράγωνης λογικής, όχι πια στρογγυλής. Νομίζει ότι το παιχνίδι θα το κερδίσουμε από αέρος, με μακρυνές ρίψεις πυρύτιδας. Οι τακτικές όμως άλλαξαν, και με γρήγορες κοφτές κινήσεις αιφνιδιάζεις τον εχθρό. Με νεαρούς και θαρραλέους πολεμιστές, όχι με γερασμένους και τραυματισμένους, αναπαυμένους στις δάφνες τους ήρωες. Τα νέα δεν άργησαν να ακουστούν. Μέχρι και στη βουλή φτάσανε οι ταραξίες. Από τα άκρα δεξιά εξαπέλυσαν την επίθεσή τους. Κάψανε, ρημάξανε, λεηλατήσανε, σπήλωσαν τη δόξα και τα μνημεία μας. Και πόσοι ήταν άραγε δαύτοι....μια χούφτα. Αλλά κι εμείς ξέρουμε τί θα πει χούφτα, ξέρουμε καλά. Θα τους πετάξουμε στη θάλασσα. Και όσο αυτοί θα συνωστίζονται στην προκυμαία, θα γράφουν την πιο πικρή χρυσή σελίδα τους.

ΠΕΥΚΟΒΕΛΟΝΕΣ

Φαντάζομαι όλοι θυμάστε την πασίγνωστη και πολυβραβευμένη ποιήτρια Βάνα Καρόλου-Λέκκα και τα υπέροχα ποιήματα ''Πευκοβελόνες'' , ''Αβυσσος στην Ανάβυσσο'' και ''Πάρος - Αντίπαρος''. Ε σήμερα που είναι η Παγκόσμια ημέρα της ποίησης πρέπει να γίνεται μνεία σε τέτοιες εξέχουσες προσωπικότητες των τεχνών και φυσικά τα μέλη αυτού του blog δεν μπορούν να μείνουν αδρανή σε μια τέτοια σπουδαία occasion.

Προτείνω λοιπόν να εμπλουτίσουμε σήμερα το blog με μαγευτικούς στίχους που μας έχουν στιγματίσει στη ζωή μας και αποτελούν σημείο αναφοράς για την περαιτέρω εξέλιξή μας ως άτομα. Μπορούμε να αποκαλύψουμε κάθε τρυφερή πτυχή της ψυχής μας δημοσιεύοντας κάτι δικό μας, κάτι δικής μας εμπνεύσεως καθώς και κάποιο πόνημα ενός τρίτου μεγάλου λυρικού.

Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του Εγγονόπουλου, θα ήθελα να απαγγείλω διαδικτυακά τους εξής στίχους:

Σ' αυτό το δωμάτιο συνουσιάστηκαν τα δύο φοβερά τέρατα
κι ευφραίνονταν μ' αγκομαχητά κι άγρια γρυλίσματα
κι αγριοφωνάρες
λες και βουργάροι υλοτόμοι τα βάλανε με θεόρατα ελάτια
ή μάλλον σαν να εγκρεμιζόντουσαν βουνά...

Και μετά απο αυτά τα συγκλονιστικά λόγια σας παραθέτω και ένα δείγμα τις δικής μου εμπνεύσεως...

πώς να αντέξω το δάκρυ στο χείλος,
πώς να σηκώσω κεφάλι ψηλά,
μόνη αγάπη θα είσαι εσύ
κι ας εχάθης άξαφνα απ'την καρδιά

δικό σου ήταν το φώς των ματιών μου
και εκλεισες πάλι τα βλέφαρα
με άφησες στου ονείρου την άκρη
να κείμαι μονάχος και να πονώ

μα θα ρθω ξανά να με βρεις
εσύ θα με ανοιξεις και πάλι στα δυο
γιατί όσο με δι΄χνεις κοντά σου με φέρνεις
και τόσο πολύ σ'αγαπώ..


Μη διστάσετε κι εσεις να δοκιμάσετε την τύχη σας καλοί μου φίλοι!
Τις ντομάτες παρακαλώ όχι εντός του blog....
Ευχαριστώ

Tresor

Πολύ καπνός για το τίποτα. Με το που κάνω τα πέντε πρώτα βήματα, αυτά που κάνω πάντα λίγο πριν αναπνεύσω τις πρώτες τζούρες του κάθε χώρου, νιώθω μια αηδία. Ορατότης μηδέν, ή μάλλον -10. Είμαι σπίτι μου όμως. Τόσο μακρυνό κι όμως τόσο οικείο. Γιατί άραγε? Αφού δεν έχω ξανάρθει εδώ. Αλλά δεν ξέρω και πώς είναι να είσαι σπίτι σου. Άρα το βρήκα αυτό πρέπει να είναι.

Πανικός, γύρω μου κόσμος περίεργος. Με πλησιάζει ένα τυπάκι με μαύρο κοκκάλινο σκελετό για μπλούζα και κόκκινο σιδερένιο στα μάτια. Θέλω να πάρω αλλά δεν με παίρνει. Ρόμπα πάλι. Τον απομακρύνω ευγενικά. Δίπλα μου ο άλλος ενδίδει χωρίς δισταγμούς. Πάλι καλό παιδί. Πάλι κοιτάζω στα μάτια του. Ψάχνω να δω στην ψυχή του, και τελικά βλέπω άλλη μια νεκροκεφαλή και χορταράκια. Σύμβολα.
Τα καταλαβαίνω όμως. Εχω πια μάτια ανοιχτά. Συλλέγω εμπειρίες όπου και να κοιτάξω. Ο ρυθμός τρελός και το παλικαράκι στα ψηφιακά του πλατό αν και μοιάζει πιτσιρικάς κάνει το μέρος να παραληρεί. Εμεις αποχαυνωμένοι κοιτάζουμε να μπουμε στο κόλπο. Ουρές στο μπαρ, και στις τουαλέτες. Υπάρχει μια μαγική γέφυρα ανάμεσα στο μπαρ και το αποχωρητήριο, οπου κατεβάζεις μηχανικά τα δηλητήρια, τα ανακατεύεις και τους θανάτους και πας και τα θάβεις όλα στον πάτο, κάτι σαν κάθαρση που όμως γίνεσαι πιο βρωμερός μετά.

Βλέπω ένα μικρό μονοπάτι. Και κόσμο. Τα κεφάλια τους χάνονται σιγα σιγα και βλέπω μόνο μια σημαία. Ειναι κάτι σαν σταυρός που νομίζω ότι αγκυλώνει τα μάτια μου. Με τραβάει πιο κάτω, οι τοίχοι είναι από σπασμένο τσιμέντο, και δυο ζωές πριν, γκρι, υγροι και με πάνε αλλού. Βασανιστήρια, τιμωριες, ανακρίσεις, εκτελέσεις. Και τώρα εδώ βρίσκεται ο θησαυρός. Μόνο καπνός πια. Μα τι δε θέλουν να δω? Τι κρυβουν. Η μουσική ψυχεδελική και ραγίζει ψυχές. Δε βλέπω τίποτα. Πάλι προχωράω στα τυφλά όπως και τόσα χρόνια άλλωστε. Μάλλον αυτό είναι το μόνο που ξέρω να κάνω καλά. Χορεύω όπως κάνουν kai όλοι αυτοί που δεν βλέπω. Στο πουθενά. Υπταμαι, αιωρούμαι. Χανομαι μακρυά στο 13ο επίπεδο. Μα τι ανακαλύψανε οι πουστηδες... Μεταμόρφωση.

Στο απολυτο κενώ περπατώ και είμαι μόνος με τόση παρέα. Η δική μου είναι σαν σκόνη μέσα στο χώρο. Την αναπνέω. Περνάει μέσα από τα ρουθούνια μου. Φτάνω σε μια πόρτα. Ξεδιαλύνει ο καπνός. Ανοίγουν τα μεταλλικά φύλλα. Μπαινω μέσα. Μονος. Είναι ενας τύπος και με ψάχνει αν κουβαλάω τίποτα. Ειμαι καθαρός. Τα όπλα μου δεν ανιχνεύονται. Με οδηγει ευγενικά στην είσοδο. Δυο θεριά χορεύουν ημίγυμνες. Το πλήθος ζητοκραυγάζει όπως κάνει πάντα απο ευγένια όταν έχει απορίες. Την ξαναβλέπω. Μέσα στους καπνoύς νόμιζα ότι δεν υπήρξε ποτέ. Τώρα όμως ειναι αληθινή. Την αγγίζω όπως λίγοι. Μου γνέφει. Τα σκαλοπάτια ήταν ξύλινα τώρα. Τα ανέβηκα χωρίς να σκεφτώ. Χώρος δεν υπήρχε. Ποτε υπήρξε? Υπομονή? Ουτε αυτή. Λίγο πριν παραμερίσω ό,τι εχθρικό και ιππεύσω το μέσα της με εκπλήσσει και κάθεται. Ορθιος εγώ, βαστιέμαι απο τον τοίχο και από τα μαλλιά της και μπαίνω στο στόμα της. Βγαίνω από την ίδια πόρτα που μπήκα και βρίσκομαι πάλι στους καπνούς και στους ιδρώτες. Εισουν υπέροχη νύχτα, Tresor μου.

Παιδιά, η ώρα σας.

Ένα απλό Δευτεριάτικο βραδάκι ήταν, τελείως αντιεμπορικό (όπως συνηθίζουμε να λέμε εμεις οι trendyδες που βγαίνουμε κάθε μέρα εκτός από Δευτέρα) και ενω έπρεπε να βλέπουμε κανένα σάπιο ταινιάκι ή στην καλύτερη παρά πέντε, εμείς την κάναμε προς κέντρο. Γιατί? Όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά...και όπου γυναίκα και μεις πακετάκι. Θα σας γυρίσω καμιά 10ρια χρονάκια πίσω οπότε πάρτε βαθιά ανάσα γιατί η χρονομηχανή προκαλεί ναυτίες. Πριν την 5ήμερη εκδρομή, λέγαμε να κάνουμε κανένα παρτάκι, να βγάλουμε κάνα φράγκο για να πληρώσουμε τα σφηνάκια της Ρόδου. Ε αυτό έγινε και χτες. 7 σχολεία του Πειραιά, Τρίτη Λυκείου δηλαδή, κάνανε τέτοιο πάρτυ στο Bocca. Εμείς δεν κολάγαμε αλλά ο κολητός μου έχει αδερφό 10 χρόνια μικρότερο, συνεπώς βρέθηκε η επαφή.

Πήρα μυρωδιά από Generation X, δηλαδή πολύ XXX μιλάμε. Η γενιά του i-Pod, του SMS, με τα ύποπτα βιντεάκια και το αστείρευτο καβλάντισμα με έβαλε στη θέση μου. Εγώ 27 και όλοι οι άλλοι 17! Μαγεία! Εγω στα 17 έβλεπα τους 25άρηδες και έκλανα μαλλί...Τί φοβεροί άντρες σκεφτόμουνα, με τα λεφτά τους, τα αμάξια τους, τις γκομενάρες τους με τα ντυσίματα τα σούπερ εξτρα κομπλέ... Τί ωραία ζήλια ήταν τότε...Όμως τώρα αντιστράφηκαν οι όροι. Τώρα εγώ είμαι ο μεγάλος εκεί μεσα και εμένα ζηλεύουν όλοι. Τα φιλαράκια του παιδιού εκει μας πιάσανε λίγο κουβέντα, τί δουλειά κάνουμε, πόσα βγάζουμε, πόσο θα θέλανε να κάνουνε κωλίδια με τη μπέμπα μόλις βγάλουν δίπλωμα κλπ... Τους έδινα το μπρελόκ να το παίξουνε μούρες για 10'' .... Φοβερές στιγμές... Πρώτη φορά είμουν σε κλαμπ μή καπνιζόντων! Μόλις βάζω την πρώτη βοτκίτσα και ανάβω τσιγάρο ξεχωρίζω. Τα πιτσιρίκια μασήσανε. Πςςςςςςς ποιός είμαι ρε παιδάκι μου.... Φτασμένος 30άρης λέει το βλέμμα ενός παιδάκου ο οποίος στο πίσω μέρος του μυαλού του ξέρει ότι την Τετάρτη γράφει Χημεία. Κουράδες. Τα φώτα σβήνουν, όλοι ουρλιάζουν, ο DJ αρχίζει να βαράει καλά και τότε πουφ...καπνός γίνομαι και η φιγούρα μου χάνεται στο άπειρο. Οι πιτσιρίκες μας δείχνουν το δρόμο. Δε μιλάμε για ξέκωλα...μιλάμε για έτοιμες γυναίκες. Ο μικρός μου ψιθυρίζει και δείχνει ποιες έχει φασώσει αυτή τη βδομάδα. Κάποιες τις γάμησε κιόλας. Από τα 14 πια φτάνουν τα μικρά στην πηγή και πίνουν και νερό. Είναι όλες ψώλες μου ξαναλέει. Όρμα σε καμία, είσαι και μεγαλύτερος, για σένα θα είναι παιχνιδάκι μου λέει. Αχχχ.....άσε με ρε Χριστιανέ του Θεού... Τις βλέπω και λιώνω...Τις λυπάμαι και λίγο που επιδίδονται σε ακατάσχετα φασώματα στους κανεπέδες... Μήπως το παρακάνουν λιγάκι? Μήπως αυτή η γενιά παραείναι αχαλίνωτη? Ή εμεις μέσα στην eighto-ninetίλα μας είμαστε λούληδες και φλωράτζες? Κωλώστρες του κερατά? Και οι γκόμενες είτε παρθενοπιπίτσες ή πηδιολάκια που όλοι τις θάβαμε στα πάρτυ. Τέρμα αυτά μάγκες. Αυτά τα πιτσιρίκια ξέρουν τί κάνουν. Παίζουν μπάλα σε ανοιχτό γήπεδο και πετάνε τα γκολάκια στο φτερό. Απολαμβάνουν και ζούνε δυνατά το τώρα. Τα ημίγυμνα γκομενάκια με βάζουν λίγο σε σκέψεις (αν πρέπει να με ανάβουν ή πρέπει να με ξενερώνουν) αλλά η εποχή και το ρεύμα τα τραβάει μαζί τους. Έχουν επιλογή και πάνε με ξασμένο μαλλί κολητό φόρεμα, και καλσονάκι για προκλητικό χωρό. Μαζί κι εμείς. Ζούμε ξανά τις εμπειρίες, και σε τρίτο πρόσωπο χορεύουμε, φιλάμε, χουφτώνουμε κλπ. Βλέπουμε αλλά δεν αγγίζουμε. Ή μηπως να αγγίξω? Όχι, την ευκαιρία μου την έχασα. Τώρα παιδιά, η ώρα σας.

Παρά κάτι 30...

8 Ιανουαρίου του '78
Ένα ζευγαράκι ανέβηκε τα σκαλιά της εκκλησίας του Αγίου Κωνσταντίνου στον Πειραιά και μέσα σε κρύο και χιονόνερο έδωσε όρκους αγάπης και αφοσίωσης για μια ολόκληρη ζωή... Μα τί μάταιο που ακούστηκε κάτι τέτοιο...αν και δεν είχα ορατότητα από εκεί που καθόμουνα, έπρεπε να είχα διακρίνει ότι όλα τα σόγια και οι παπάδες έπαιζαν μια δραματοποιημένη κωμωδία για να ξεγελάσουν εαυτούς και αλλήλους αλλά όχι κι εμένα. Μπορεί αν μου πήρε 12 ή 24 έτη να αντιληφθώ την πραγματικά μηδενική αξία μιας τέτοιας τελετής αλλά τώρα περισσότερο από ποτέ νιώθω στα μάτια τους την αγάπη και τη συνήθεια, τη θλίψη και τη ζωή, τον πόνο και την ολοκλήρωση, τη φυλακή και την απελευθέρωση...
Το διάβασα εγώ στο οροσκόπιο της VOGUE, γυναικείο φυσικά, ότι το 2007 θα είναι ένα έτος φιλοσοφικών αναζητήσεων και υπαρξιακών προβληματισμών για τους Αιγόκερους. Ε οχι και έτσι ρε παιδιά...σιγά μη μας πάρει από κάτω επειδή η Αθήνα λέει έχει χάσει την ταυτότητά της, που της την κλέψανε τα πρεζόνια που τους σνομπάρουν οι δήθεν και που αλλοτριώνονται στις μπουζουκερί. Ανοίξτε λοιπόν τα ερμητικά κλειστά ματάκια σας και βάλτε τον αμφιβληστροειδή σας χιτώνα να δει πέρα από τα προφανή και τα εφήμερα. Στόχος του ανθρώπου ως κοινωνικού ζώου δεν είναι το γαμησάκι του Σαββατοκύριακου και το ποτάκι της Τρίτης (καλή ώρα). Είναι γενικά η συντροφικότητα. Την οποία και φυσικά αντιλαμβανόμαστε σε καθεστώς μοναξιάς... Η αίσθηση του να έχεις φίλους που σε εκτιμούν, γονείς και οικογένεια που σε νοιάζεται και μια ψυχή του αντίθετου φίλου που και θα σου κάτσει μια απρογραμμάτιστη βραδιά και θα ανεχτεί την μπόχα από τα ουίσκια και τα τσιγάρα που έκανες με τα άλλα κουρέλια. Αυτή είναι η γυναίκα σύντροφος, όχι απαραίτητα ο δεσμός με σκοπό το γάμο, αλλά η γυναίκα λαχείο. Τί τζόκερ και μαλακίες, αφήστε τις κενές σας ασχολίες και επιδοθείτε σε συντροφικότητα γιατί όταν κοιτάζω τους γηραιότερους και βλέπω την αλλοιωμένη τους μορφή, λέώ ότι η ματαιότητα του ζελέ δεν θα αργήσει να αποδειχτεί.... Η εμφάνιση θα καταποντιστεί και η πραγματική σας προσωπικότητα θα φανεί, θα εξυμνηθεί και θα σας αποζημιώσει μια για πάντα. Γιατί αυτές αυτά κοιτάνε κατά βάθος. Μην απορείτε που στο τρένο από Βικτώρια μέχρι Νέα Ιωνία σας πιάνει η ψυχή σας...λογικό είναι..κάνει τόση ψύχρα εκεί που για να ζεσταθεί η καρδιά σας πρέπει να μπεί στο Αmana του Κεφαλαρίου. Δεν υπάρχουν ωραία μάτια, μόνο ωραία βλέμματα. Ούτε μουνάρες αλλά ψυχάρες. Πόσο θα ήθελα να κάνω έρωτα σε μια τέτοια ψυχή...

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΛΟΙΠΟΝ

αποτελεί μεγάλη πρόκληση στην καρριέρα μου να θεωρούμαι ισάξιο μέλος - κουρέλι μιας κοινότητας που έχει την μοναδική επιτυχία να φιλοξενεί στους κόλπους της το enfant gate της σημερινής κοινωνίας, την αφρόκρεμα θα έλεγε κανείς της διανόησης και της ανοησίας που ανέδειξαν μέχρι σήμερα οι επιστήμες της φιλοσοφίας, της λογοτεχνίας και γενικότερα του πολιτισμού. Τα κουρέλια ακόμα δεν είπαν τον τελευταίο τους στίχο και θα τραγουδήσουν τις μεγάλες τους επιτυχίες όχι μόνο στο στίβο της ζωής με την έννοια που μας επέβαλαν οι προκατ θιασώτες του δυτικού πολιτισμού, αλλά σε μικρά, υγρά και μπαρουτο-καπνισμένα υπόγεια εκεί που κάθε νύχτα προετοιμάζεται η πιο σύγχρονη επανάσταση. Η ανάγκη για ελεύθερη έκφραση, μέσα από καθημερινό ευφυολόγημα, δεν καθιστά μονάχα την παπαρολογία ως ύψιστο προϊόν της πνευματώδους προσωπικότητας του καθενός μας αλλά ανοίγει την όρεξη του μυαλού μας για ψυχαγωγία και περεταίρω εκπαίδευση των απαίδευτων καθωςπρέπει σοβαροφανών συνανθρώπων μας.

'Οσοι πιστοί προσέλθετε σε αυτό το μετα-μοντέρνο σουρρεάλ και συνάμα εντροπικό blog που είναι βέβαιο ότι θα σας στροβιλίσει σε μια αέναη πραγματικότητα του νου και της σκέψης.