Καλοκαιρινά ρομάντζα και μία ‘πρωτοχρονιά’ μέσα στο φθινόπωρο

Cocktails στο Καλυψώ

-Έλα ρε δικέ μου, μην είσαι έτσι τώρα. Έχουμε έρθει εδώ παρεάκι διακοπές όλοι μαζί μετά από τόσα χρόνια και εσύ είσαι μυστήριος;!

-Καλά σου λέει ρε μαλάκα Νίκο. Στην Πάρο είμαστε. Πού θες να βγούμε δηλαδή; Αφού τα ωραία γκομενάκια σ’ αυτά τα clubs πάνε… πώς να το κάνουμε τώρα;!

-Έχετε λυσσάξει ρε κωλόπαιδα! Χτες μέχρι τις 5 το πρωί δεν ήμασταν εκεί με τα σκυλοpop να βαράνε μέσα στ’ αυτί μας; Τέλος πάντων… Σας το λέω από τώρα όμως, ότι αύριο θα πάμε στο άλλο το μπαράκι που περάσαμε απ’ έξω χτες. Μια χαρά μουσικούλα έπαιζε και μια χαρά κόσμο είχε.

-Καλά καλά…

Αυτό που απασχολούσε τον Νίκο δεν ήταν ούτε η μουσική, ούτε το ξενύχτι, ούτε το γεγονός ότι με το στυλ και το ντύσιμό του αισθανόταν σαν τη μύγα μες’ στο γάλα σ’ αυτά τα μαγαζιά. Και ο λόγος που εκείνο το βράδυ είχε φάει σκάλωμα, και ήθελε να πάει πάση θυσία στο ‘εναλλακτικό’ μπαράκι με τους ξένους τουρίστες, λίγη σχέση είχε με την ποιότητα της προσφερόμενης διασκέδασης. Τι ήταν όμως;

Ένα φευγαλέο βλέμμα που προσγειώθηκε πάνω στο δικό του, και που ο πράσινος πάγος του, του έκοψε την ανάσα. Μία διάφανη ύπαρξη που ο ανελέητος Ελληνικός ήλιος είχε τραυματίσει. Ένα σχεδόν μελαγχολικό χαμόγελο από αυτά που τον έκαναν να αναθεωρεί τις ξενέρωτες ορθολογικές του απόψεις περί κεραυνοβόλου έρωτα. Είχε πιστέψει ότι αν πήγαινε εκεί το βράδυ θα τη συναντούσε. Ένα ραντεβού συμφωνημένο με μία ματιά. Δεν το πίστευε ότι περνούσαν τέτοιες ανοησίες από το μυαλό του…. αλλά… η παρέα είναι παρέα… και η παρέα θέλει ‘trendy’ καταστάσεις.

Όμως ο Έρως, ο γιός της Αφροδίτης, αυτή η bisexual, στρουμπουλή τερατογενής διασταύρωση μεταξύ ανθρώπου και περιστεριού είχε άλλα σχέδια… αχ ο Έρως!!!!

Ο ανυποψίαστος μας ήρωας, βόλεψε την ξινισμένη του διάθεση σε ένα σκαμπό εντός εκτός και επί τα αυτά της μπάρας. Το είχε πάρει απόφαση ότι μόνο με ένα αξιοσέβαστο αριθμό, αμφιβόλου ποιότητας, gin & tonic θα ‘πάλευε’ άλλη μία γυφτοhiphopμπουζουκοντιμπιντάι extravaganza. Μόλις έχασε το ενδιαφέρον του από το λεμονάκι που έπλεε στο μισοτελειωμένο του πότο άρχισε να εξετάζει το χώρο. Σορτσάκια, ανοιχτά πουκάμισα, mojitos, μπούτια, βυζιά, gel, νύχια, μαλλιά, μπράτσα, κώλοι, μα… Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι λίγα μέτρα μακριά του καθόταν αυτή. Εμφανώς βαριεστημένη αλλά τόσο απλή, τόσο όμορφη!

Ρούφηξε ένα τρίτο, ίσως τέταρτο, στα σβέλτα για να πάρει θάρρος, ξεπέρασε το κόμπλεξ των τριών αποτυχημένων προσπαθειών για την κατάκτηση του proficiency, ανασύνταξε τις σκέψεις του για να μην ξεφουρνίσει καμία χοντράδα, σαν αυτές που συνηθίζει όταν μιλάει μεθυσμένος σε κορίτσια μαζί με τους κάφρους τους φίλους του, και βουρ!

-Γειά.. χάι*

-hi!

- Μάι νέιμ ιζ Νίκος… άι σο γιού λαστ νάιτ ατ δατ μπαρ…ριμέμπερ? Άι γουάζ γουάντερινγκ ιφ γιού γουντ λάικ του χαβ α ντρινκ γουίθ μι…**

-… ehh… je suis désolé Nicolas mais je parle juste un peu d’anglais. Parle-tu francais?***

-..εε…Ζακ Κουστώ?!****


Βράχια από κομπόστα

Η Ειρήνη σταμάτησε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου γιατί κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν άργησε να βρει το πρόβλημα που δεν ήταν άλλο από ένα τρύπιο λάστιχο.

-Πάλι ρε γαμώτο;!

Φυσικά δεν είχε ιδέα πώς να το αλλάξει και η σκέψη του κηρύγματος που θα εισέπραττε από τον μικρό αδελφό της αν τον έπαιρνε τηλέφωνο γιατί ‘είσαι πια 30 χρονών γομάρα και δεν έχεις μάθει ακόμα να αλλάζεις ένα γαμω-λάστιχο ρε πούστη μου… και κάθε φορά τρέχω εγώ σαν τον μαλάκα’, την έκανε να αναθεωρήσει τη στρατηγική της.

Πριν καλά καλά αποφασίσει τι έπρεπε να κάνει μία μηχανή σταμάτησε δίπλα της.

-Γειά! Όλα καλά;

-Ε.. να μωρέ… λάστιχο..

-Μου επιτρέπεις να σε βοηθήσω; Πέτρος

-Σ’ ευχαριστώ πολύ Πέτρο! Ειρήνη

Τα υπόλοιπα πάνω κάτω μπορείτε να φανταστείτε πώς εξελίχθηκαν. Ο Πέτρος επαγγελματίας φωτογράφος και αναρριχητής, βρισκόταν στην Κάλυμνο για να σκαρφαλώσει και να φωτογραφήσει κάποιες διαδρομές. Η Ειρήνη παραθέριζε στο εξοχικό της όπως κάθε χρόνο. Με αφορμή το σταυρό και το γρύλο, το απαραίτητο flirt παίχτηκε δεξιοτεχνικά και από τις δύο πλευρές. Η ροζ ισοπαλία βρήκε τον Πέτρο το ίδιο κιόλας βράδυ καλεσμένο στο εξοχικό της Ειρήνης για prive δείπνο, προς ανταπόδοση της ιπποτικής οδικής βοήθειας.

Αφού ξεπέρασε την πρώτη γλυκιά αναστάτωση της καινούριας σαγηνευτικής γνωριμίας, συνειδητοποίησε ότι τα προβλήματά της για την ημέρα δεν είχαν τελειώσει. Η ώρα ήταν ήδη περασμένες δύο, ο Πέτρος θα ερχόταν κατά τις εννέα και η Ειρήνη έπρεπε να φροντίσει πάνω απ’ όλα να δείχνει κουκλάρα. Έλα όμως που έπρεπε να τον ταΐσει και κάτι τον άνθρωπο. Η γνωστή και δοκιμασμένη καβάντζα της μαμάς δεν έπαιζε, και το ενδεχόμενο φαγητού απ’ έξω δεν της αρκούσε. Ήθελε να εντυπωσιάσει, παρόλο που το μόνο πράγμα που ήξερε να φτιάχνει ήταν παγάκια. Δεν πτοήθηκε όμως! Πήγε στο super market της περιοχής και ξεκίνησε να φορτώνει το καρότσι με υλικά για κάτι ‘ψαγμένο’ και ‘κουλτουριάρικο’. Η υπάλληλος την κοίταζε παράξενα καθώς αράδιαζε το χοιρινό, την κομπόστα βερίκοκο, το ντόπιο κατσικίσιο τυρί και τα αράπικα φιστίκια πάνω στο ταμείο.

Οι ώρες πέρασαν, η Ειρήνη μας μεταμφιέστηκε σε μία αιθέρια νεράιδα, η γαστρονομική νάρκη που ψηνόταν στο φούρνο ήταν έτοιμη να εκραγεί και ο Πέτρος κατέφθασε καβάλα στην άσπρη μηχανή του. Η βραδιά εξελισσόταν όμορφα. Ο Πέτρος γέμιζε τα ποτήρια, η Ειρήνη του έδειχνε λίγο αμήχανα τις φωτογραφίες που τράβηξε από τις διακοπές με τις φίλες της, καθώς οι περισσότερες ήταν κάτι κουνημένες αηδίες, και τα πεπτικά υγρά είχαν ξεκινήσει το καταστροφικό τους ταξίδι… ώσπου…

-Πέτρο είσαι καλά; Εσύ έχεις γίνει κάτασπρος!

-Εχμ… λίγο το στομάχι μου… δεν είναι τίποτα

Τι ‘τίποτα’ καημένε;! Κατάπιε από ευγένεια ο νεαρός αθλητής το φονικό παρασκεύασμα, και μετά από μία διαολεμένη κούρσα μέσα στο αυτοκίνητο της Ειρήνης, μεταξύ στροφών και βίαιων αποβολών μερικώς χωνευμένης τροφής από τη στοματική κοιλότητα, το ραντεβού συνεχίστηκε στο νοσοκομείο!


Φθινοπωρινή Πρωτοχρονιά

Ξέρω ότι ψοφάτε να μάθετε τι απέγινε ο Νίκος με τη Monique και η Ειρήνη με τον Πέτρο. Όσο cool και να μου το παίζετε, κατά βάθος αυτά τα γλυκανάλατα γουστάρετε όλοι. Ο Νίκος με τη βοήθεια των μεταφραστικών υπηρεσιών της ελληνίδας φίλης της Γαλλιδούλας κατάφερε να περάσει από τη γλώσσα του σώματος στη δική του και της Monique, και να εξελίξει το ειδύλλιο. Αυτή τη στιγμή ψάχνει για φροντιστήριο Γαλλικών στους Αμπελόκηπους και για πτήσεις για Παρίσι μέσα στο φθινόπωρο. Ο Πέτρος ευτυχώς έχει αναρρώσει και μέσα στο Σεπτέμβρη ξεκινάει μαθήματα πρώτων βοηθειών. Η Ειρήνη παρακολουθεί μαθήματα μαγειρικής και ιδιαιτέρα σεμινάρια φωτογραφίας που της παραδίδει ο Πέτρος!

Μη μου πείτε αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι ότι δε σας έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο στις καλοκαιρινές σας διακοπές;! Και επιστρέφετε όλοι στις ζωές σας και όλο αποφασιστικότητα μονολογείτε:

-Ε λοιπόν από Σεπτέμβρη θα..

Τι θα;! Πάτε γυμναστήριο; Μάθετε να παίζετε φαγκότο; Εντρυφήσετε στον Πολωνικό κινηματογράφο; Εκπαιδεύσετε θαλάσσιες χελώνες; Γράψετε μία νουβέλα; Έχετε άπειρες επιλογές απ’ ότι καταλαβαίνετε. Εγώ από Σεπτέμβρη θα ξαναξεκινήσω να γράφω στο blog μου!

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ!!!!


*χάι (hi) – γειά

** My name is Nikos… I saw you last night at that bar…remember? I was wondering If you would like to have a drink with me –Το όνομά μου είναι Νίκος… σε είδα χτες το βράδυ σ’ εκείνο το μπαρ… θυμάσαι; Αναρωτιόμουν αν θα ήθελες να πιούμε ένα ποτό μαζί

***Λυπάμαι Νικόλας μα μιλάω πολύ λίγα αγγλικά. Μιλάς γαλλικά;

**** Ζακ Κουστώ (Jacques Cousteau )

Λίγες παπαρyes ακόμα......

Us and Them...

Καμιά φορά είναι κάτι πράγματα που δεν τα εξηγείς με την απλή την πουτάνα τη λογική. Και εκεί που οδηγάς βραδάκι κάπου στο λεκανοπέδιο γυρνώντας από δουλειά ακούς κάτι στο ραδιόφωνο που κάτι σου κάνει. Και ανεβαίνοντας τη Συγγρού δεν κοιτάς τα αυτοκίνητα γύρω σου γιατί το μυαλό σου είναι αλλού και θυμάται.

Το ραδιόφωνο έπαιζε το Great Gig In the Sky την ώρα που ανέβαινε τη Συγγρού γυρνώντας από τη δουλειά. Μόλις είχε νυχτώσει και η Αθήνα είχε κρύψει την ασχήμια της. Η τύπισσα που έκανε εκπομπή είχε μόλις αναφέρει ότι πέθανε ο Richard Wright. Του ήταν σίγουρο ο πιο συμπαθής από όλους. Ο τύπος που δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να βγει στο προσκήνιο. Δεν χρειαζόταν. Έκανε τη δουλειά του εκεί πίσω καθιστός, μιλώντας τελικά μόνο με τα δάχτυλα του. Και τη φωνή του… Σε εκείνο το live στο αρχαίο θέατρο, σε εκείνη την απίστευτη εκτέλεση του Echoes, η φιγούρα του, θα του έμενε για πάντα.
Λονδίνο αγκαλιά με ουίσκι και One of these days, Σκωτία με τους σκληρούς και Shine on, βράδια στις εθνικές με φίλους, αμάξι και ταξίδι, και Ummagumma, κι άλλο Λονδίνο με Dark Side, και μπαλκόνι με Piper, και ρετρό με Set the Control , και γάμησέ τα. Παντού και πάντα. Πόσες και πόσες ώρες;
Σαν να του έφυγε ένα κομμάτι. Τι γελοίο, για έναν άνθρωπο που δεν γνώρισε ποτέ, που ούτε καν τον είχε δει. Και όμως τον είχε πειράξει. Είχε στεναχωρηθεί. Σκεφτόταν πως έκλεισε κάτι. Μια φάση. Σαν ένα κομμάτι του να αποσπάστηκε τελείως και να έμεινε για πάντα πίσω. Μπορεί και να βούρκωσε για μια στιγμή. Στη Καλιρρόης έκανε δεξιά.
Έβαλε ένα ουίσκι και στην πρώτη γουλιά άναψε τσιγάρο. Στο cd έπαιζε το Time. Ότι πρέπει.

Υ.Γ. Σε όσες στιγμές θυμόμαστε…

Λίγες παπαρyes ακόμα......

1 year latency ....

Θεσσαλονίκη, Ιούλιος 2007. Πάνε πάνω από 5 χρόνια από την πρώτη και τελευταία φορά που βρέθηκα σε αυτή την πόλη. Ήταν απόκριες του 2002 και 3 παιδιά με προορισμό την Κοζάνη, σταματήσανε για 2 μέρες στην Θεσσαλονίκη. Τώρα δεν είμαι πλέον παιδί. Ασκούμενος ορκωτός και τρίχες κατσαρές. Η είδηση χτες το πρωί ότι το βράδυ πετάω για την συμπρωτεύουσα για 15 μέρες έσκασε σαν βόμβα. Να μαι λοιπόν σε μια εταιρεία στην ΒΙΠΕΘ να γράφω ένα κάρο παπαριές.

Θεσσαλονίκη. 503 χιλιόμετρα βόρεια της Αθήνας. Άλλος κόσμος. Μια επαρχιακή πόλη που προσπαθεί να γίνει το κέντρο των Βαλκανίων. Γιατί κακά τα ψέματα, όσο και να έχει μεγαλώσει η μικρή Θεσσαλονίκη είναι και θα παραμείνει μια επαρχιακή πόλη. Θα μου πεις κακό είναι αυτό ? Όχι. Αντίθετα το βρίσκω πολύ όμορφο. Στη διαδρομή από το Μακεδονία προς το κέντρο, οι εικόνες θυμίζουν περισσότερο Δυτική Ευρώπη, παρά Αθήνα. Το τοπίο flat παντού, πεδιάδα παιδί μου, καμιά σχέση με το ορεινό έδαφος της Αττικής γης. Ο ταρίφας πηγαίνει με 140 και φύγαμε για το κέντρο της πόλης. Φτάνοντας στο κέντρο με εντυπωσιάζουν τα κτίρια. Μια ανάμιξη Παγκρατίου, Πλάκας και Νεοκλασσικού κέντρου Αθήνας σε πολύ καλύτερη κατάσταση φυσικά αφού τα περισσότερα κτίρια είναι καλοδιατηρημένα.
Καθώς το ταξί διασχίζει την Εγνατία μέσα στην πόλη βλέπω κόσμο να βγαίνει … η ώρα είναι 20 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα και στην Καμάρα έχει αρκετό κόσμο. Φοιτητές που βγαίνουν. Αχ, αυτή είναι ζωή, κάθε μέρα είναι Σάββατο … και ειδικά τώρα που είναι καλοκαίρι. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο. Καλύτερο απ ότι περίμενα, πρόσφατα ανακαινισμένο με μίνιμαλ τάσεις μεταμοντερνισμού στην διακόσμηση. Η reception μου δίνει την κάρτα του δωματίου, 4ος όροφος. Ανεβαίνω, ανοίγω την πόρτα και χαζεύω το δωμάτιο. Πόλυ πιο όμορφο απ ότι θα φανταζόμουνα για ένα ελληνικό ξενοδοχείο. Αφήνω τα πράγματα και το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να κατευθυνθώ στο μπαλκόνι. Η υγρασία μου ποτίζει το δέρμα αλλά εγώ χαζεύω τα αρχαία που καταλαμβάνουν ολόκληρο τετράγωνο στο τέρμα του δρόμου. Το δρομάκι στενό και τα μπαλκόνια των απέναντι πολυκατοικιών τόσο κοντά όσο χρειάζεται για να βλέπεις και να ακούς τι γίνεται. Στην απέναντι ταράτσα μιας τριώροφης νεοκλασικής πολυκατοικίας μια παρέα παιδιών τα πίνει και συζητάει. Η ώρα είναι 1:15… σίγουρα είναι φοιτητές για να είναι τέτοια ώρα ξύπνιοι. Τους χαζεύω για λίγο. Οι λέξεις καλές διακοπές, καλό ταξίδι και τα λέμε το Σεπτέμβρη στην εξεταστική με δικαιώνουν. Μάλλον είναι μια αποχαιρετιστήρια συγκέντρωση και από αύριο ο καθένας θα πάρει το δρόμο για το σπίτι. Αλλά τι είναι σπίτι για αυτά τα παιδιά πλέον? Ο χώρος στον οποίο ζουν, κινούνται, ερωτεύονται, αγωνιούν για 4 χρόνια ή το σπίτι στην πόλη την οποία μεγάλωσαν και πλέον επισκέπτονται για κάποιες μέρες το χρόνο ?
Το μυαλό μου ταξιδεύει πίσω στο χρόνο… τότε που ο Γιώργος δεν ήταν φαντάρος, ούτε ο Αλέξανδρος, ούτε ο Γιώργος, ούτε ο Σπήλιος. Τότε που ο Γιάννης κι εγώ δεν δουλεύαμε, ο Παναγιώτης έμενε ακόμα στην Ηλιούπολη και ο Στέφανος … δούλευε. Στα παιδιά στην απέναντι ταράτσα βλέπω την παρέα μου και τον εαυτό μου 5 χρόνια πριν. Μελαγχολώ και ξέρεις, δεν είναι καλό να μελαγχολείς όταν το φεγγάρι είναι σχεδόν γεμάτο, ούτε 2 μέρες δεν πάνε από την πανσέληνο. Μπαίνω στο δωμάτιο και αφήνω τα παιδιά στην ησυχία τους. Τα ζηλεύω κατά βάθος. Γδύνομαι και ξαπλώνω στο κρεβάτι. Σκοτάδι στο δωμάτιο και το μόνο φως που έχω είναι το φως του φεγγαριού που καταφέρνει και μπαίνει στο δωμάτιο. Να μαστε λοιπόν μόνοι μας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, εγώ κι οι αναμνήσεις μου. Μακάρι να ήταν το παρεάκι εδώ, οποιοδήποτε παρεάκι. Μακάρι να μην είχαμε έρθει για δουλειά παρά μόνο για διασκέδαση και άραγμα. Μακάρι να ήμασταν ακόμα 20άχρονοι φοιτητές… πίσω στο σωτήριον έτος 2001…πίσω στο χρόνο…
Τάσεις κλιμακτηρίου στα 25 ? Αναπόληση των ξέγνοιαστων φοιτητικών ημερών λόγω φρίκης από τη δουλεία ή δεν θέλω να μεγαλώσω άλλο ? Ότι και να είμαι, ότι και να έχω, ξέρω ότι τα χρόνια που περάσανε δεν πρόκειται να γυρίσουν ποτέ πίσω και όσο η ταρίφα του γέρου χρόνου μας γράφει χρόνια, εμείς μεγαλώνουμε χωρίς να το θέλουμε και χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Τα έξαλλα πάρτυ μας πλέον έχουν μετατραπεί σε πάρτυ 30αριδων. Ο χορός και το πιόμα έχουν εξελιχθεί σε απλά λικνίσματα και συζητήσεις. Τίποτα δεν είναι όπως ήταν και τίποτα δεν είναι όπως φανταζόμαστε ότι είναι. Τα 30 είναι πλέον απειλητικά κοντά…

Λίγες παπαρyes ακόμα......

Ελάτε μαζί μου να κάνουμε μια βόλτα στη Silicon(e) Valley

Χρήσιμες πληροφορίες για να μην υπάρχει σύγχυση κατα την ανάγνωση.
Silicon(Si,πυρίτιο,εικόνα επάνω),το πιο πολύτιμο στοιχείο του μεταμοντέρνου computer-based πολιτισμού μας για εκείνους τουλάχιστον που με το πάτημα ενός κουμπιού αποκομίζουν τεράστια κέρδη από την πώληση μετοχών-παραγώγων-συμβολαίων καλαμποκιού εξαναγκάζοντας εκατομμύρια άλλους στην πείνα.
Silicone(σιλικόνη),κύριο παράγωγο του πυριτίου που τις βασικότερες χρήσεις της λίγο πολύ όλοι τις ξέρουμε.

Εδώ και χρόνια αναρωτιόμουν πώς να είναι η Silicon Valley,η σύγχρονη κοιτίδα του παγκοσμιοποιημένου πια πολιτισμού μας και τι σχέση μπορεί να έχει με την αρχαία που όλοι εμείς οι υπερήφανοι θεωρούμε την Ελλάδα.Φέρνοντας στο μυαλό μου την εικόνα μιας μεγάλης κοιλάδας ερχεται το κατα γεωγραφία πρότυπο,ορόσειρές από βουνά και στη μέση τους καρπερά χώματα,ποτάμια,δέντρα,φρούτα,γεωργοί,τρακτέρ,άροτρα,υνία(ας ειναι καλά τα σταυρόλεξα),αλβανοί,κοπριές,καρποί,αρδευτικά έργα,χορτάρια,πρόβατα που βόσκουν τα χορτάρια,άλογα που τρέχουν,γαιδούρια που βαριούνται,αγελάδες που γελάνε.Πώς γίνεται να χαλάς αυτή την τόσο όμορφη,εύφορη(όχι έφοροι εξυπνάκηδες) και γαλήνια εικόνα της κοιλάδας να τη γεμίζεις πυρίτιο και να τη φυτεύεις τσιπάκια?Να στήνεις τα πιο σύγχρονα εξοπλισμένα κτίρια του κόσμου και χάι-τεκ γραφεία με κλιματιζόμενα mouse για να μην ιδρώνει το χερι,που τα βλέπει(λέμε τώρα-ακόμα ψάχνει το 3οριζόντια,μήπως είναι υνί) η κυρά Μαρία στο πρωτόκολλο-2η πόρτα αριστερά του Δ' ΙΚΑ Αθηνών στη Λιοσίων και υγραίνεται.Και ξαφνικά εκει μέσα πετάς 2-3 Bill,κανένα Τζομπς,τους γκουγκλοφρήκς,και πιο πρόσφατα έναν φλώρο απο το Χάρβαρντ(facebook creator)που αν βρισκόταν κατα Λουκιανού μεριά,πριν δουν τα παπούτσια του θα του έλεγαν κοιτώντας την απέναντι πολυκατοικία,

-συγγνώμη φίλε αλλά σήμερα έχει άθενς φέισμπουκ πάρτυ και είναι μόνο με προσκλήσεις.Και έτσι το 8ο θαύμα γίνεται. Microsoft,apple,myspace,youtube,laptopakia,facebook,RAM,iphone,itune,ibook,icook,igamisou,

yahoo,msn,gmail,hotmail,motherboard,mp3,word,pdf,excel,antivirus,hard disks,antispy,powerpoint,trojans,secondlife,firewall,

explorers,skype,jpeg,pro evolution,και πάνω απ'όλα αυτό το google που μας κάνει την τιμή όλους εμάς εδώ μέσα να μας εμφανιζει πρώτους όταν πατάμε το λήμμα paparyes.Κάπως έτσι με την πιο παραγωγική κοιλάδα στη ζωή της ανθρωπότητας η ζωή αλλάζει.Πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη πόσα καθημερινά μου πράγματα περνάνε από silicon valley και αγχώθηκα-αυτά που διαβάζετε αυτή τη στιγμή δεν είναι τίποτε άλλο απο κωδικοποιημένους αλγόριθμους αποθηκευμένους σε κάποιον server της silicon valley.Και έχεις μετά τους απενεχοποιημένους ευτυχώς και επιτέλους σε κάποια πράγματα Ελληνάρες και νομίζουν ότι ο κόσμος ασχολείται ακόμα με την αθηναική κοιτίδα Πλάτων,Αριστοτέλης και το λοιπό παρεάκι.Sorry guys but being realistic now mr Bill rules.Υπάρχουν μέρες που ξεχνάω να πιω νερό ελέω κόλας,μέρα χωρίς google δεν υπάρχει.Βυθισμένος στις σκέψεις μου περί S.V. και πίνοντας ένα χαλαρό ποτάκι στο island που μόλις άνοιξε με σκουντάει ένας φίλος και μου λέει,δες εκεί μια silicone valley,το κόκκινο μπουστάκι είναι έτοιμο να σπάσει(-Χαράδρα δεν είναι ρε?-Ναι αλλά για χάρη της ποστικής σου αδείας εγώ την βλέπω σαν κοιλάδα).Και αμέσως το μυαλό αρχίζει να παίρνει ανάποδες βόλτες.Πώς γίνεται και το συμπαθές αυτό πολυεστερικό παράγωγο πυριτίου(σιλικόνη) να φεύγει από το χέρι του υδραυλικού,να κάνει μια βόλτα από την Καλιφόρνια και να φυτεύεται στην ξανθιά μπίμπο που μου αποσπά την προσοχή?Ξέρω,ξέρω.Η κοινωνία της αφθονίας και της τελειότητάς μας δεν επιτρέπει τη διαφυγή σταγόνων νερού από τις χαραμάδες,δεν μπορεί να ζήσει με ταχύτητες στη ram μικρότερες από 10 στην 7η gigabit/sec,και απαγορεύει στη μάνα να βγει,έχοντας βυζάξει το παιδί της,με χαλαρούς μαστούς στη μάχη για τη χαμένη της σεξουαλικότητα.Σημεία των καιρών όπως λέει και ένας φίλος.To i-phone χτυπάει.You are most welcome to the silicon(e)s' world...

Λίγες παπαρyes ακόμα......

Κυριακή

Σήμερα πρωί πρωί με ξύπνησαν όλες μου οι φοβίες μαζί, μαζεμένες γύρω από το κρεβάτι μου ντυμένες στα μαύρα. Νιώθω να εγκυμονώ κάποιο μυστήριο πόνο που κρύβει μια αλήθεια πικρή.
Άλλη μια Κυριακή σαν παρατεταμένη ασφυξία.

Έχω παρατηρήσει οτι τελευταία γίνομαι σιγά σιγά μέρος ενός κόσμου φαντασιακού. Έχω αρχίσει να αισθάνομαι τα πάντα στο κέντρο ενός σύμπαντος Σαχτουρικού, και πάνω απ’το κεφάλι μου ένας κόκκινος ουρανός με γιγάντια τα μάτια του Κάφκα να επιβλέπουν τις κινήσεις μου.

Παράξενα όντα με αγκαλιάζουν και με καλοσορίζουν σε μια κοινωνία δαιμόνων, το μελίσι του διαβόλου, στο χορό των μυστηρίων. Σκιές μου δίνουν το χέρι.

Το σπίτι μου γέμισε μικρές νεκρές πασχαλίτσες που μυρίζουν άσχημα. Κάνω να βγω για ένα περίπατο. Βλέπω τη γειτονιά μου αλλαγμένη. Ο μουσικός του δρόμου εχει σωπάσει προ πολλού. Μόνο σειρήνες ακούγονται και τύμπανα. Τύμπανα σαν καρδιοχτύπια.

Έντομα μαύρα και πουλιά σκελετωμένα τσιμπάνε τους περαστικούς και τους βγάζουν τα μάτια. Γρυλίζουν το σκοπό κάποιου ξεχασμένου εμβατήριου.

Σε αυτή την πόλη οι νεκροί δεν κοιμούνται, χορεύουν και κράζουν υστερικά ακατανόητες γλωσσολαλιές.

Η φθορά δεν ξεχνάει.

Φτάνω στο σταθμό του τρένου και ένας τυφλός ζητιάνος με καλημερίζει και μου λέει:
‘Η ζωή είναι όμορφη’.

‘Το τρένο δεν θα έρθει’, λένε τα μεγάφωνα του σταθμού. ‘Καποιος πέταξε ένα τριαντάφυλλο στις ράγες...’.

Παίρνω πάλι το δρόμο για το σπίτι λυπημένος, ψάχνοντας μάταια για χαρταετούς στον ουρανό.

Άλλη μια Κυριακή σαν παρατεταμένη ασφυξία.

Λίγες παπαρyes ακόμα......

Σα βγεις στον πηγαιμό για τη Mallorca

Για τους φίλους που δουλεύουν ή σκέφτονται να δουλέψουν στη διαφήμιση, στέλνω ένα case study για να κατανοήσουμε τους πανάρχαιους νόμους που ορίζουν την περιπέτειεα ενός κειμένου από το μυαλό σας ως το διαφημιστικό brake της τηλεόρασης.
Ας δανειστούμε από τον Καβάφη:


Ο κειμενογράφος γράφει:

’’Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νά 'ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μέν' η σκέψης σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησης το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νά 'ναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωία να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους· να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά· σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου. Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει· και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν δεν θα βγαινες στον δρόμο. Άλλο δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.’’

Ο Account συνομιλεί με τον πελάτη και του απαντά:

1ο Debrief.
-Η τελευταία παράγραφος που λέει «φτωχική» «σε γέλασε» κλπ φεύγει.
-Το Ιθάκη θυμίζει λίγο κέντρο αποτοξίνωσης μήπως να το κάναμε Λευκάδα;;;
-Αυτό με την ψυχή της Κουβανής στην πρώτη παράγραφο δεν το κατάλαβαν – rephrase pls…
-Ο πελάτης πρότεινε το «σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους»,…. Να γίνει: «ντέφια, σμπαράλια στ’ αμπάρια κι έπαινους». Δείτε το αν βγαίνει νόημα…
-Η πρόταση με το «εκλεκτή συγκίνηση» να φύγει, το κάνει πολύ premium…

Ο κειμενογράφος γράφει:

’’Σα βγεις στον πηγαιμό για τη Λευκάδα, να εύχεσαι νά 'ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Μη φοβάσαι τα τέρατα. Δε θα δεις τέρατα αν δεν τα φανταστείς ο ίδιος.
Να εύχεσαι νά 'ναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωία να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους· να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις, ντέφια, σμπαράλια στ’ αμπάρια κι έπαινους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά· σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου. Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει· και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν δεν θα βγαινες στον δρόμο. Άλλο δεν έχει να σε δώσει πια.

Ο Account συνομιλεί με τον πελάτη και του απαντά:

2ο Debrief.
-Είμαστε σε καλό δρόμο
-Λιγότερα πράγματα στο «δρόμο» να μη βγαίνει τόσο ταλαιπωρία
-«Ηδονικά μυρωδικά» να φύγει…
-Στην Τρίτη παράγραφο έχουμε ξεχάσει το Ιθάκη… ρεζίλι γίναμε…
-Το «θα’ βγαινες στο δρόμο» τους βγάζει λίγο νοικάρη που του έκαναν έξωση… αν μπορούμε να το κάνουμε κάτι στη λογική hit the Road Jack
-Στην τελευταία πρόταση να φύγει το «να σε δώσει» είναι λίγο Σαλονικιό…

Ο κειμενογράφος γράφει:

’’Σα βγεις στον πηγαιμό για τη Λευκάδα, να εύχεσαι νά 'ναι μακρύς ο δρόμος και άδειος. Μη φοβάσαι τα τέρατα. Δε θα δεις τέρατα αν δεν τα φανταστείς ο ίδιος.
Να εύχεσαι νά 'ναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωία να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους· να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις, ντέφια, σμπαράλια στ’ αμπάρια κι έπαινους, και κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα· σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις τη Λευκάδα. Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου. Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει· και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Λευκάδα.
Η Λευκάδα σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν you wouldn’t hit the road πια.

Ο Account συνομιλεί με τον πελάτη και του απαντά:

3ο Debrief.
-Ο πελάτης λέει ότι η Λευκάδα είναι νησί οπότε να αντικαταστήσουμε το «δρόμος» με «πλεύση»
-2η παράγραφος: Λέει δύο φορές το «Να εύχεσαι να ‘ναι μακρύς ο δρόμος» να φύγει η μία. Το ίδιο και «να μάθεις και να μάθεις…»
-Να φύγουν γενικά τα τέρατα, είναι τρομακτικό.
-Το «λιμένας πρωτοειδομένους» μήπως είναι καλύτερα ποιμένας ατάκτως ερριμένους; Δεν ξέρω δείτε το…
-Η Λευκάδα να γίνει παντού Ibiza
-Στείλτε μου το τελικό με mail…

Ο κειμενογράφος γράφει:

’Σα βγεις στον πηγαιμό για Ibiza, να εύχεσαι άδεια πλεύση.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωία να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε ποιμένας ατάκτως ερριμένους· να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις, ντέφια, σμπαράλια στ’ αμπάρια κι έπαινους, και κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα· σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ibiza. Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου. Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει· και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ibiza.
Η Ibiza σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν you wouldn’t hit the road πια.

Ο Account συνομιλεί με τον πελάτη και του απαντά:

4ο Debrief.
-Σόρυ ρε παιδιά δύο πραγματάκια μόνο
-Στο πόλεις Αιγυπτιακές πολλές είναι καλύτερο να αναφέρουμε τις πόλεις…
-Από το «καλλίτερα…έως…μη προσδοκώντας πλούτη|» να γίνει «άραξε πλουτίζωντας, κάλεσε τώρα στο 801 801 801 801»
-Η τελευταία πρόταση να κολλήσει στην από πάνω παράγραφο και να μπει στο τέλος Call to action.
-Τα έδειξαν στον CEO και είπε «μα δεν έχουμε Ibiza» κάντε το Mallorca.

Ο κειμενογράφος γράφει:

’Σα βγεις στον πηγαιμό για Mallorca, να εύχεσαι άδεια πλεύση.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωία να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε ποιμένας ατάκτως ερριμένους· να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις, ντέφια, σμπαράλια στ’ αμπάρια κι έπαινους, ώστε να πας Αλεξάνδρεια, Κάιρο, Ασουάν, Πορτ Σάιντ για να μάθεις.
Πάντα στον νου σου νάχεις τη Mallorca. Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου. Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου. Άραξε πλουτίζωντας, κάλεσε τώρα στο 801 801 801 801, χωρίς Mallorca you wouldn’t hit the road πια.
Έλα στην απόλαυση… Έλα Mallorca

Ο Account συνομιλεί με τον πελάτη και του απαντά:

5ο Debrief.
-Ξανα σόρυ κάποια fine tunings μόνο και πάμε για Καννες!!!!! ;-)
-Το πολλά τα καλοκαιρινά… είναι υπερβολή… να φύγει
-Το εμπορεία φοινικικά να γίνει «Εμπορικό κέντρο ΦΟΙΝΙΞ»
-Αυτό με τον προορισμό να γίνει «ποιος είναι ο προορισμός του ανθρώπου» για να βγάλει και την ανθρωπιστική διάσταση…
-Το ταξίδι διόλου να γίνει «ξύδι του Βόλου» γιατί τους φαίνεται όλο γενικά αθηνοκεντρικό…
-Όλο λίγο πιο δεμένο γιατί τους φαίνεται ασύνδετο
-Στείλτε μου το τελικό με mail

Ο κειμενογράφος γράφει:

’Σα βγεις στον πηγαιμό για Mallorca, να εύχεσαι άδεια πλεύση με τι ευχαρίστησι που μπαίνεις σε ποιμένας ατάκτως ερριμένους στο Φοίνιξ mall, με ντέφια, σμπαράλια στ’ αμπάρια κι έπαινους, ώστε να πας Αλεξάνδρεια, Κάιρο, Ασουάν, Πορτ Σάιντ για να μάθεις πάντα στον νου σου νάχεις τη Mallorca. Τι είναι άλλωστε ο προορισμός του ανθρώπου; Να βιάζει το ξύδι του Βόλου ενώ hits the road αραχτός πλουτίζωντας.
Κάλεσε τώρα στο 801 801 801 801
Έλα στην απόλαυση… Έλα Mallorca

Ο Account συνομιλεί με τον πελάτη και του απαντά:

6ο Debrief.
-Παιδιά ήταν πραγματικά άθλος… Σας ευχαριστούμε για την υπομονή
-Ο πελάτης μας στέλνει λουλούδια!

Ο κειμενογράφος αυτοκτονεί.

Λίγες παπαρyes ακόμα......