Θεσσαλονίκη, Ιούλιος 2007. Πάνε πάνω από 5 χρόνια από την πρώτη και τελευταία φορά που βρέθηκα σε αυτή την πόλη. Ήταν απόκριες του 2002 και 3 παιδιά με προορισμό την Κοζάνη, σταματήσανε για 2 μέρες στην Θεσσαλονίκη. Τώρα δεν είμαι πλέον παιδί. Ασκούμενος ορκωτός και τρίχες κατσαρές. Η είδηση χτες το πρωί ότι το βράδυ πετάω για την συμπρωτεύουσα για 15 μέρες έσκασε σαν βόμβα. Να μαι λοιπόν σε μια εταιρεία στην ΒΙΠΕΘ να γράφω ένα κάρο παπαριές.
Η πρώτη και τελευταία απόπειρα των natural born κουρασμένων να μετατρέψουν την κενότητα του λόγου τους σε υποψιασμένη... Κουράστηκα ήδη.
Συνολικές προβολές σελίδας
Παπάρ ... Yes !!!!!
Δευτέρα 1 Σεπτεμβρίου 2008
Δευτέρα 2 Ιουνίου 2008
Ελάτε μαζί μου να κάνουμε μια βόλτα στη Silicon(e) Valley

Χρήσιμες πληροφορίες για να μην υπάρχει σύγχυση κατα την ανάγνωση.
Silicon(Si,πυρίτιο,εικόνα επάνω),το πιο πολύτιμο στοιχείο του μεταμοντέρνου computer-based πολιτισμού μας για εκείνους τουλάχιστον που με το πάτημα ενός κουμπιού αποκομίζουν τεράστια κέρδη από την πώληση μετοχών-παραγώγων-συμβολαίων καλαμποκιού εξαναγκάζοντας εκατομμύρια άλλους στην πείνα.
Silicone(σιλικόνη),κύριο παράγωγο του πυριτίου που τις βασικότερες χρήσεις της λίγο πολύ όλοι τις ξέρουμε.
Silicon(Si,πυρίτιο,εικόνα επάνω),το πιο πολύτιμο στοιχείο του μεταμοντέρνου computer-based πολιτισμού μας για εκείνους τουλάχιστον που με το πάτημα ενός κουμπιού αποκομίζουν τεράστια κέρδη από την πώληση μετοχών-παραγώγων-συμβολαίων καλαμποκιού εξαναγκάζοντας εκατομμύρια άλλους στην πείνα.
Silicone(σιλικόνη),κύριο παράγωγο του πυριτίου που τις βασικότερες χρήσεις της λίγο πολύ όλοι τις ξέρουμε.
Εδώ και χρόνια αναρωτιόμουν πώς να είναι η Silicon Valley,η σύγχρονη κοιτίδα του παγκοσμιοποιημένου πια πολιτισμού μας και τι σχέση μπορεί να έχει με την αρχαία που όλοι εμείς οι υπερήφανοι θεωρούμε την Ελλάδα.Φέρνοντας στο μυαλό μου την εικόνα μιας μεγάλης κοιλάδας ερχεται το κατα γεωγραφία πρότυπο,ορόσειρές από βουνά και στη μέση τους καρπερά χώματα,ποτάμια,δέντρα,φρούτα,γεωργοί,τρακτέρ,άροτρα,υνία(ας ειναι καλά τα σταυρόλεξα),αλβανοί,κοπριές,καρποί,αρδευτικά έργα,χορτάρια,πρόβατα που βόσκουν τα χορτάρια,άλογα που τρέχουν,γαιδούρια που βαριούνται,αγελάδες που γελάνε.Πώς γίνεται να χαλάς αυτή την τόσο όμορφη,εύφορη(όχι έφοροι εξυπνάκηδες) και γαλήνια εικόνα της κοιλάδας να τη γεμίζεις πυρίτιο και να τη φυτεύεις τσιπάκια?Να στήνεις τα πιο σύγχρονα εξοπλισμένα κτίρια του κόσμου και χάι-τεκ γραφεία με κλιματιζόμενα mouse για να μην ιδρώνει το χερι,που τα βλέπει(λέμε τώρα-ακόμα ψάχνει το 3οριζόντια,μήπως είναι υνί) η κυρά Μαρία στο πρωτόκολλο-2η πόρτα αριστερά του Δ' ΙΚΑ Αθηνών στη Λιοσίων και υγραίνεται.Και ξαφνικά εκει μέσα πετάς 2-3 Bill,κανένα Τζομπς,τους γκουγκλοφρήκς,και πιο πρόσφατα έναν φλώρο απο το Χάρβαρντ(facebook creator)που αν βρισκόταν κατα Λουκιανού μεριά,πριν δουν τα παπούτσια του θα του έλεγαν κοιτώντας την απέναντι πολυκατοικία,
-συγγνώμη φίλε αλλά σήμερα έχει άθενς φέισμπουκ πάρτυ και είναι μόνο με προσκλήσεις.Και έτσι το 8ο θαύμα γίνεται. Microsoft,apple,myspace,youtube,laptopakia,facebook,RAM,iphone,itune,ibook,icook,igamisou,
yahoo,msn,gmail,hotmail,motherboard,mp3,word,pdf,excel,antivirus,hard disks,antispy,powerpoint,trojans,secondlife,firewall,
explorers,skype,jpeg,pro evolution,και πάνω απ'όλα αυτό το google που μας κάνει την τιμή όλους εμάς εδώ μέσα να μας εμφανιζει πρώτους όταν πατάμε το λήμμα paparyes.Κάπως έτσι με την πιο παραγωγική κοιλάδα στη ζωή της ανθρωπότητας η ζωή αλλάζει.Πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη πόσα καθημερινά μου πράγματα περνάνε από silicon valley και αγχώθηκα-αυτά που διαβάζετε αυτή τη στιγμή δεν είναι τίποτε άλλο απο κωδικοποιημένους αλγόριθμους αποθηκευμένους σε κάποιον server της silicon valley.Και έχεις μετά τους απενεχοποιημένους ευτυχώς και επιτέλους σε κάποια πράγματα Ελληνάρες και νομίζουν ότι ο κόσμος ασχολείται ακόμα με την αθηναική κοιτίδα Πλάτων,Αριστοτέλης και το λοιπό παρεάκι.Sorry guys but being realistic now mr Bill rules.Υπάρχουν μέρες που ξεχνάω να πιω νερό ελέω κόλας,μέρα χωρίς google δεν υπάρχει.Βυθισμένος στις σκέψεις μου περί S.V. και πίνοντας ένα χαλαρό ποτάκι στο island που μόλις άνοιξε με σκουντάει ένας φίλος και μου λέει,δες εκεί μια silicone valley,το κόκκινο μπουστάκι είναι έτοιμο να σπάσει(-Χαράδρα δεν είναι ρε?-Ναι αλλά για χάρη της ποστικής σου αδείας εγώ την βλέπω σαν κοιλάδα).Και αμέσως το μυαλό αρχίζει να παίρνει ανάποδες βόλτες.Πώς γίνεται και το συμπαθές αυτό πολυεστερικό παράγωγο πυριτίου(σιλικόνη) να φεύγει από το χέρι του υδραυλικού,να κάνει μια βόλτα από την Καλιφόρνια και να φυτεύεται στην ξανθιά μπίμπο που μου αποσπά την προσοχή?Ξέρω,ξέρω.Η κοινωνία της αφθονίας και της τελειότητάς μας δεν επιτρέπει τη διαφυγή σταγόνων νερού από τις χαραμάδες,δεν μπορεί να ζήσει με ταχύτητες στη ram μικρότερες από 10 στην 7η gigabit/sec,και απαγορεύει στη μάνα να βγει,έχοντας βυζάξει το παιδί της,με χαλαρούς μαστούς στη μάχη για τη χαμένη της σεξουαλικότητα.Σημεία των καιρών όπως λέει και ένας φίλος.To i-phone χτυπάει.You are most welcome to the silicon(e)s' world...
Τρίτη 1 Απριλίου 2008
Κυριακή

Σήμερα πρωί πρωί με ξύπνησαν όλες μου οι φοβίες μαζί, μαζεμένες γύρω από το κρεβάτι μου ντυμένες στα μαύρα. Νιώθω να εγκυμονώ κάποιο μυστήριο πόνο που κρύβει μια αλήθεια πικρή.
Άλλη μια Κυριακή σαν παρατεταμένη ασφυξία.
Έχω παρατηρήσει οτι τελευταία γίνομαι σιγά σιγά μέρος ενός κόσμου φαντασιακού. Έχω αρχίσει να αισθάνομαι τα πάντα στο κέντρο ενός σύμπαντος Σαχτουρικού, και πάνω απ’το κεφάλι μου ένας κόκκινος ουρανός με γιγάντια τα μάτια του Κάφκα να επιβλέπουν τις κινήσεις μου.
Παράξενα όντα με αγκαλιάζουν και με καλοσορίζουν σε μια κοινωνία δαιμόνων, το μελίσι του διαβόλου, στο χορό των μυστηρίων. Σκιές μου δίνουν το χέρι.
Το σπίτι μου γέμισε μικρές νεκρές πασχαλίτσες που μυρίζουν άσχημα. Κάνω να βγω για ένα περίπατο. Βλέπω τη γειτονιά μου αλλαγμένη. Ο μουσικός του δρόμου εχει σωπάσει προ πολλού. Μόνο σειρήνες ακούγονται και τύμπανα. Τύμπανα σαν καρδιοχτύπια.
Έντομα μαύρα και πουλιά σκελετωμένα τσιμπάνε τους περαστικούς και τους βγάζουν τα μάτια. Γρυλίζουν το σκοπό κάποιου ξεχασμένου εμβατήριου.
Σε αυτή την πόλη οι νεκροί δεν κοιμούνται, χορεύουν και κράζουν υστερικά ακατανόητες γλωσσολαλιές.
Η φθορά δεν ξεχνάει.
Φτάνω στο σταθμό του τρένου και ένας τυφλός ζητιάνος με καλημερίζει και μου λέει:
‘Η ζωή είναι όμορφη’.
‘Το τρένο δεν θα έρθει’, λένε τα μεγάφωνα του σταθμού. ‘Καποιος πέταξε ένα τριαντάφυλλο στις ράγες...’.
Παίρνω πάλι το δρόμο για το σπίτι λυπημένος, ψάχνοντας μάταια για χαρταετούς στον ουρανό.
Άλλη μια Κυριακή σαν παρατεταμένη ασφυξία.
Άλλη μια Κυριακή σαν παρατεταμένη ασφυξία.
Έχω παρατηρήσει οτι τελευταία γίνομαι σιγά σιγά μέρος ενός κόσμου φαντασιακού. Έχω αρχίσει να αισθάνομαι τα πάντα στο κέντρο ενός σύμπαντος Σαχτουρικού, και πάνω απ’το κεφάλι μου ένας κόκκινος ουρανός με γιγάντια τα μάτια του Κάφκα να επιβλέπουν τις κινήσεις μου.
Παράξενα όντα με αγκαλιάζουν και με καλοσορίζουν σε μια κοινωνία δαιμόνων, το μελίσι του διαβόλου, στο χορό των μυστηρίων. Σκιές μου δίνουν το χέρι.
Το σπίτι μου γέμισε μικρές νεκρές πασχαλίτσες που μυρίζουν άσχημα. Κάνω να βγω για ένα περίπατο. Βλέπω τη γειτονιά μου αλλαγμένη. Ο μουσικός του δρόμου εχει σωπάσει προ πολλού. Μόνο σειρήνες ακούγονται και τύμπανα. Τύμπανα σαν καρδιοχτύπια.
Έντομα μαύρα και πουλιά σκελετωμένα τσιμπάνε τους περαστικούς και τους βγάζουν τα μάτια. Γρυλίζουν το σκοπό κάποιου ξεχασμένου εμβατήριου.
Σε αυτή την πόλη οι νεκροί δεν κοιμούνται, χορεύουν και κράζουν υστερικά ακατανόητες γλωσσολαλιές.
Η φθορά δεν ξεχνάει.
Φτάνω στο σταθμό του τρένου και ένας τυφλός ζητιάνος με καλημερίζει και μου λέει:
‘Η ζωή είναι όμορφη’.
‘Το τρένο δεν θα έρθει’, λένε τα μεγάφωνα του σταθμού. ‘Καποιος πέταξε ένα τριαντάφυλλο στις ράγες...’.
Παίρνω πάλι το δρόμο για το σπίτι λυπημένος, ψάχνοντας μάταια για χαρταετούς στον ουρανό.
Άλλη μια Κυριακή σαν παρατεταμένη ασφυξία.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)