Αναπόληση Vol.2

6 Φεβρουαρίου σήμερα. Σημαδιακή ημερομηνία. Για όσους ανιστόρητους τυχαίνει να διαβάζουν αυτό το κείμενο, θα αναφέρω πως σαν σήμερα πριν από πεντακόσια ογδονταδύο (582) χρόνια, ήρθε για πρώτη φορά περίοδος στην Ιωάννα της Λωραίνης, γνωστότερη και ως Joan of Arc ή Jeanne d'Arc. Γεννημένη από μπουρζουάδες γονείς στο χωριό Domremy της επαρχιακής Γαλλίας, κατάλαβε από μικρή το αδιέξοδο της ταξικής πάλης και οδηγήθηκε μοιραία στην πυρά και στους στίχους του Morrissey. Φανατική αναγνώστρια ΒΙ.ΠΕΡ και του κυριακάτικου Βήματος, αποτέλεσε αδιαμφισβήτητη πηγή έμπνευσης του Μπωντλαίρ, του Μολιέρου, του Ανδρέα Παπανδρέου, του Κου και του Βασίλη Καραπιάλη – Βασίλη, Βασίλη, γάμα το τριφύλλι.

Όταν την γνώρισα σε ένα σατό της ορεινής Αλσατίας μου είχε προξενήσει μεγάλη η εντύπωση η απλότητά της. Δεν είχε έβγαζε κανένα σταριλίκι, παρόλο που οι παπαράτσι την κυνηγούσαν παντού, ειδικά μετά την τελευταία της ταινία, όπου έπαιζε την ηρωίδα ενός video game με ζόμπι. Η φράση που μου είπε τότε, με στιγμάτησε όσο λίγα πράγματα και την θυμάμαι ως σήμερα.
«Antouane, μου είπε, ένα πράγμα να ξέρεις στη ζωή σου. Οι τηγανητές μελιτζάνες δεν πηγαίνουν ποτέ με καμαμπέρ».

Αλλά για αλλού ξεκίνησα. Νομίζω προς Κολονάκι. Κάπου στο κέντρο τέλος πάντων. Πρέπει να πάρω GPS. Η μνήμη μου έχει πια εξασθενίσει. Τριαντοχτώ και οχτώ (38.8), τριανταεννιά και εννιά (39.9), σαν γυάλινο λουλούδι που σπάει από έρωτα. Α ρε Κωνσταντίνα, χάθηκες. Ταλεντάρα μου. Φεύγω, πάω να ακούσω ελληνική ποπ του χίλια εννιακόσια ογδονταεννιά (1989). Εννενηντάρα κασέτα, με μασέλα και πάρκινσον – λογικό σε τέτοια ηλικία – με όλες τις χρυσές, επίχρισες και ψευδαργυρένιες επιτυχίες του τότε. Πότε; Ναι, ναι. Τότε. Σκισμένο τζιν, μπότες, καπέλα, ζώνες, γάντια, παπούτσια, πώς του παν καλέ τα τζιν, τόνικ, τόνος Ριο Μάρε, Ριο ντε Τζανέιρο, Ριο Αντίρριο, Μεσολλόγγι, Πλατολόγγι, πλατάνος, γέρος, Μοριάς, α ρε πατρίδα, η Ελλάδα όπου βρεθώ με πληγώνει, για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη ρε γαμώτο. Κλαψ. Συγκινήθηκα πάλι. Καλημέρα.

Σαββατονυχτιάτικος πυρετός

Το τηλέφωνο σιωπά εδω και ώρα...,ανησυχώ. Σάββατο βράδυ. Λες να μείνω μονος? Μα που πήγαν όλοι, ιδού η απορία? Ο ένας ψάχνει, σκαρφαλωμένος στην πίσω πλευρά του Έβερεστ να βρει απο πού ανατέλλει ο ήλιος ανάμεσα στα νεότευκτα panamax που αράζουν στον ειρηνικό, ο άλλος παίζει χιονοπόλεμο κάπου στην Allesund Strasse μαζί με τους πιγκουίνους(παρεπιπτόντως το καλύτερο ζώο για παρέα.. αν δεν το ξέρετε ήδη), o τρiτος προσπαθεi να καταλάβει αν ειναι τεχνοκράτης engineer επωμισμένος με το ειδικό βάρος της χαλιναγώγησης του υδροφόρου ορίζοντα των Α.Π. (e.g. ανατολικά προάστια αστοιχείωτοι) ή εκκολαπτόμενος συγγραφέας των 10s, ενώ ένας άλλος πάει να δει ζωντάνα τί στο διάολο ειναι αυτή η ψιλοlounge μουσική που ανακάλυψε επιτέλους μετά απο 26 χρόνια. Το ζεύγος σπασμένο στα δυο, εκείνος κρύβεται απο τους γονείς του σ'αυτήν την ινκόγκνιτο επίσκεψη του στην Αθήνα (όπως κάποτε παίρναμε κρυφά το Α2 κι ενώ θα έπρεπε να είμαστε στην ασφαλή γειτονιά της Βούλας σουλατσάραμε στα ύποπτα σκοτεινά σοκακιά της Γλυφάδας). O έτερος, συνέταιρος ή και έταιρος ειναι παρέα με τον βασιλιά-τέως, νυν ή ντε γκρέτσια- των σπορ για εικοστή-πέμπτη φορά αυτή την εβδομάδα και αναρωτιέται γιατί τα χρυσά του threestripes shoes δεν είναι αρκετά για να κάνει τις φιγούρες που θαύμαζε στο μουντιάλ του Ιούνη. Και μέσα σε όλα αυτα ο mr inspector προσπαθεί να μάθει την τέχνη του ζευγαρώματος στη νέα γενιά. Το γυαλί το έχω αρνηθεί απο τότε που ασπάστηκε τον νεοελληνικό μπουζουκοφονταμενταλισμό και κατάφερε να παντρέψει τα οικονομικά deals με τον εύκολο πλουτισμό για χάρην λαικής κατανάλωσης. Δε γαμιέται θα μείνω μόνος. Ένα απλό Σάββατο είναι ανάμεσα στα 4500 που θα ζήσω αν ολα πάνε συμφωνα με τις προβλέψεις του 2060. Όσο το αλληγόρικο-μεθυστικό soundtrack της siyaset mutfak (πολίτικης κουζίνας ελληνιστί)με συντροφεύει αντέχω. Κι όμως εκεί που έχω συμβιβαστεί με την ιδέα της ήρεμης μοναχικής σαββατοβραδιάς χτυπάει το χιλιοχτυπημένο μου samsung. Τόσο αγαπητός ειμαι τελικά? Γιατί κανείς δε με αφήνει να διαβάσω το εκκρεμές του Foucault?

Jokers ,Thieves and Zwa

"There must be some way out of here"
said the joker to thethief" There's too much confusion",
I can't get no relief
Businessmen, they drink my wine, plowmen dig my earth
None of them along the line know what any of it is worth.

- No reason to get excited", the thief he kindly spoke"There are many here among us who feel that life is ... but ajokeBut you and I, we've been through that, and this is not our fate
So let us not talk falsely now, the hour is getting late".
....
Joker and Thief.. (and Zwa )

Kourelia are kindly invited to comment as per which of the two dominating social roles of conscious people best fits each one.. Even better what percentage of each..

Joker and Thief , Commentator and Protagonist , Dreamer and Realist , Romantic and Pragmatist , He who “Carries a Gun” and he “who Digs” , Romantic and Boring , Inspiring and Dull , Revolutionary and Conservative (or Conservative and Revolutionary) ..
..
Dnt rush to angrily reply .. fck off.. there many other paths / person types than the above two..

I am refering to the position that one chooses for himself as per his "social role" (and not at all as per his inner soul mysteries and reflections)

The joker is the romantic , dreamer , maybe idealist , definitely not happy with what he sees , however afraid of social confrontation (unless in a very safe manner) , morally against the socially served values , not capable of any great revolution but also not willing to fully adhere to the "social game”. So his combination of weakness to truly revolutionize (always I refer to inner revolutions not shouting in the streets) and also to accept the unfair "rules of the game" result to the confinement of his role to a commentator , a person who judges - criticizes – shouts and laughs - a joker.. He however keeps reminding the society that things are wrong that are better ways that we must fight for them..
"There must be some way out of here" cried the joker to the thief..

The thief has his values. He knows that things are wrong.. But he plays along.. He is also not happy with the “game” he is requested to play.
But he keeps the ball rolling.. Yes "businessman they drink our wine.." but stop crying all over it.. stop being , naive stop fckin staying backstage ..
You have to load your GUN and step on the stage .. there is no other way.. When everybody is carrying guns you cannot walk around with your smiles , easy comments and JOKES.. Play the game and play it hard..
Ys the thief decides to play along no matter what it takes , life is but a joke .. he wont simply cry for what is lost.. he wont cry for what might get lost .. he will play.. he will play along no matter fcking what.. He Has his values , his conscious but he decides to carry a gun.. He decides to enter the mud wrestling arena and ofcourse that makes him a thief.. He has the biggest risk of losing track .. and ending up to the third category “the animal category..”
“So let us not talk falsely now, the hour is getting late".

The writer self positions himself as a 65% thief and 35% joker..

ps
1. One questing a brainy reader could address is “what if someone decides to carry a gun without being a entering the mud wrestling – without being at thief” .. Then I believe , he has the inner power to define him self through something above the social game..
2. Social role for joker and thief only refers to people with some remaining conscious .. There is ofcourse the third category of Zwa .. Zwa with or without Guns , with the mask of a joker OR a thief , live in and dream of mud..