Το μάτι δεν ανοίγει με τίποτα. Πρέπει να σηκωθώ. Καταβάλω προσπάθεια. Δεξί χέρι με παλάμη στο στρώμα., αριστερό χέρι με παλάμη στο στρώμα... με το ένα, με το δύο, με το τρία ωωπππππ. Δίνω ώθηση σηκώνομαι αλλά το πάπλωμα αποδεικνύεται βαρύτερο απ ότι είχα υπολογίσει και πέφτω με ένα γδούπο πάλι στο μαξιλάρι. 5 λεπτά ακόμα μαμά σκέφτομαι. Κλείνω τα μάτια. Σιωπή. Ανοίγω τα μάτια. Το ρολόι πλέον δείχνει 10.30. Δίνω πάλι ώθηση και αυτή τη φορά πετάω το πάπλωμα από πάνω μου...
Παπάρ ... Yes !!!!!
Η πρώτη και τελευταία απόπειρα των natural born κουρασμένων να μετατρέψουν την κενότητα του λόγου τους σε υποψιασμένη... Κουράστηκα ήδη.
Συνολικές προβολές σελίδας
Παπάρ ... Yes !!!!!

Παρασκευή 16 Μαρτίου 2012
Δευτέρα 31 Αυγούστου 2009
Καλοκαιρινά ρομάντζα και μία ‘πρωτοχρονιά’ μέσα στο φθινόπωρο

-Έλα ρε δικέ μου, μην είσαι έτσι τώρα. Έχουμε έρθει εδώ παρεάκι διακοπές όλοι μαζί μετά από τόσα χρόνια και εσύ είσαι μυστήριος;!
-Καλά σου λέει ρε μαλάκα Νίκο. Στην Πάρο είμαστε. Πού θες να βγούμε δηλαδή; Αφού τα ωραία γκομενάκια σ’ αυτά τα clubs πάνε… πώς να το κάνουμε τώρα;!
-Έχετε λυσσάξει ρε κωλόπαιδα! Χτες μέχρι τις 5 το πρωί δεν ήμασταν εκεί με τα σκυλοpop να βαράνε μέσα στ’ αυτί μας; Τέλος πάντων… Σας το λέω από τώρα όμως, ότι αύριο θα πάμε στο άλλο το μπαράκι που περάσαμε απ’ έξω χτες. Μια χαρά μουσικούλα έπαιζε και μια χαρά κόσμο είχε.
-Καλά καλά…
Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου 2008
Us and Them...

Το ραδιόφωνο έπαιζε το Great Gig In the Sky την ώρα που ανέβαινε τη Συγγρού γυρνώντας από τη δουλειά. Μόλις είχε νυχτώσει και η Αθήνα είχε κρύψει την ασχήμια της. Η τύπισσα που έκανε εκπομπή είχε μόλις αναφέρει ότι πέθανε ο Richard Wright. Του ήταν σίγουρο ο πιο συμπαθής από όλους. Ο τύπος που δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να βγει στο προσκήνιο. Δεν χρειαζόταν. Έκανε τη δουλειά του εκεί πίσω καθιστός, μιλώντας τελικά μόνο με τα δάχτυλα του. Και τη φωνή του… Σε εκείνο το live στο αρχαίο θέατρο, σε εκείνη την απίστευτη εκτέλεση του Echoes, η φιγούρα του, θα του έμενε για πάντα.
Λονδίνο αγκαλιά με ουίσκι και One of these days, Σκωτία με τους σκληρούς και Shine on, βράδια στις εθνικές με φίλους, αμάξι και ταξίδι, και Ummagumma, κι άλλο Λονδίνο με Dark Side, και μπαλκόνι με Piper, και ρετρό με Set the Control , και γάμησέ τα. Παντού και πάντα. Πόσες και πόσες ώρες;
Σαν να του έφυγε ένα κομμάτι. Τι γελοίο, για έναν άνθρωπο που δεν γνώρισε ποτέ, που ούτε καν τον είχε δει. Και όμως τον είχε πειράξει. Είχε στεναχωρηθεί. Σκεφτόταν πως έκλεισε κάτι. Μια φάση. Σαν ένα κομμάτι του να αποσπάστηκε τελείως και να έμεινε για πάντα πίσω. Μπορεί και να βούρκωσε για μια στιγμή. Στη Καλιρρόης έκανε δεξιά.
Έβαλε ένα ουίσκι και στην πρώτη γουλιά άναψε τσιγάρο. Στο cd έπαιζε το Time. Ότι πρέπει.
Υ.Γ. Σε όσες στιγμές θυμόμαστε…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)